ديوان صائب

از حضور عاشقان دارد خبر در زير تيغ
آيه رحمت به شان هر که نازل گشته است

در مذاقش خون دل خوردن گوارا مي شود
بر سر خوان فلک هر کس که مهسان گشته است

نوخط ما گر ندارد رحم در دل، دور نيست
چند روزي شد که اين کافر مسلمان گشته است

عالمي را از عمارت پاي در گل رفته است
وسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

مي کشد ميدان که دريا را در آغوش آورد
موج ما گاهي گر از دريا به ساحل رفته است

بس که چشمش محو در نظاره قاتل شده است
پرفشاني زير تيغ از ياد بسمل رفته است

صد بيابان از حريم کعبه افتاده است دور
هر که در راه طلب يک گام غافل رفته است

مي رسد آخر به جايي گريه خونين ما
خون ناحق را کسي پا در حنا نگرفته است

آه را در سينه سوزان من آرام نيست
دود از آتش اين چنين صائب هوا نگرفته است

تشنه چشمان بحر را سازند در يک دم سراب
حسن محجوب تو چون آيينه را رو داده است؟

حاصل عمر از حضور دوستان گل چيدن است
ورنه آب و دانه در کنج قفس آماده است

عشق محتاج دليل و رهنما چون عقل نيست
خضر در قطع بيابان بي نياز از جاده است

مي کند در خانه خود سير صحراي بهشت
سينه هر کس که از خار تمنا ساده است

سردي دوران به ما دست و دلي نگذاشته است
در خزان اشجار را برگ سفر آماده است

در بهاران بزم عيش ميکشان آماده است
جوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

صائب از گلشن مرو بيرون که در فصل بهار
هر چه مي خواهي ز اسباب نشاط آماده است

بر لب دريا زبان بر خاک مي مالم چو موج
بخت من در نارسايي ها رسا افتاده است

دارد از افتادگي صائب همان نقش مراد
هر که در راه طلب چون نقش پا افتاده است

خون عرق کرده است از شرم عذارش آفتاب؟
يا ز رويش عکس در جام شراب افتاده است

گيرد از دست تماشايي عنان اختيار
گر چه از خط حسن او پا در رکاب افتاده است

هرگز از من چون کمان بر دست کس زوري نرفت
اين کشاکش در رگ جانم چه کار افتاده است؟

سيل در بنياد تقوي از بهار افتاده است
توبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

از رخش هر حلقه را نعل دگر در آتش است
بس که دام زلف او عاشق شکار افتاده است

قدر خواب امن ومهد عافيت داند که چيست
هر که چون منصور در آغوش دار افتاده است

در کف آيينه سيماب از تپيدن باز ماند
بي قراري هاي ما بر يک قرار افتاده است