ديوان صائب

صائب از انديشه ملک سليمان فارغ است
هر که دل در چين زلف آن پريرو بسته است

صد بيابان در ميان دارند از بي نسبتي
گر به ظاهر که با صحرا به هم پيوسته است

چون الف در مد بسم الله از اقبال بلند
جان ما با آن قد رعنا به هم پيوسته است

در جگرگاه زمين يک لاله بي داغ نيست
دل سياهي با مي حمرا به هم پيوسته است

مي شود از شور بلبل تازه داغ کهنه اش
از گلي هر کس که در دل خارخاري داشته است

نيست ممکن خنده بر روز سياه ما کند
در نظر هر کس که چشم سرمه داري داشته است

ريزه خواني هاي آن لب، برق خرمن شد مرا
آتش ياقوت هم در دل شراري داشته است

گشته اسرار جهان در ديده اش صورت پذير
هر که از زانوي خود آيينه داري داشته است

از شفق صد کاسه خون در فرو رفتن خورد
هر که چون خورشيد اوج اعتباري داشته است

غافل است از جنبش بي اختيار نبض خويش
آن که پندارد که در دست اختياري داشته است

نيست ممکن غافل از پاس نفس گردد چو صبح
هر که صائب در نظر روز شماري داشته است

دل به هر عضوي ز جانان نسبتي دارد جدا
يک برهمن در نظر چندين صنم مي داشته است؟

خال رخسارش به هيچ و پوچ از من دل گرفت
در ترازو هم قيامت سنگ کم مي داشته است؟

تلخ شد بر من جهان از فکر آن شيرين دهان
شادي ناديده در پي نيز غم مي داشته است؟

حيرت نظاره اش در هيچ دل نگذاشت تاب
اين قدر موي ميان هم پيچ و خم مي داشته است؟

گر چه با انگشت پا نتوان گره را باز کرد
عقده روزي گشايش در قدم مي داشته است؟

برنمي دارد سر از دنبال چشم يار، دل
در کمين صياد هم صيد حرم مي داشته است؟

صائب از زخم زبان بر روي من گلها شکفت
مشت خاري در بغل باغ ارم مي داشته است؟

از هجوم شرم نتوان ديد در رخسار يار
چوب منع از جوش گل گلزار هم مي داشته است؟

بر سويداي دل ما مي کند افلاک سير
نقطه اي در دور نه پرگار هم مي داشته است؟

برده صائب سبزه خط زنگ غم از دل مرا
دست در پرداز دل زنگار هم مي داشته است؟

چون صف مژگان رگ خواب جهان در دست اوست
چشم تنگي اين قدر نيرنگ هم مي داشته است؟

نيست در فکر برون شد دل ز قيد آسمان
اين قدر آيينه تاب زندگي هم مي داشته است؟

هر که از تن پروري در کار کاهل گشته است
دفتر ايجاد را چون فرد باطل گشته است

در سبکباري بود باد مراد اين بحر را
کف خس و خاشاک را بسيار ساحل گشته است