ديوان صائب

ديده هر کس که حيران است در دنبال اوست
هر که از خود مي دود بيرون به استقبال اوست

از کمند عشق برق و باد نتوانست جست
واي بر صيدي که اين صياد در دنبال اوست

ذکر او دل زنده دارد چرخ مينا رنگ را
جان اين فيروزه در دست خواص نام اوست

مردم باريک بين در وصل هجران مي کشند
مرغ زيرک گر به شاخ گل نشيند دام اوست

برق جولاني که دارد در خم چوگان مرا
آسمان بي سر و پا، گويي از ميدان اوست

گل که از شبنم گذارد هر سحر عينک به چشم
در کمين مصحف خط غبار حسن اوست

آفتابي کز شفق رخسار در خون شسته است
داغ ناخن خورده اي از لاله زار حسن اوست

گر چه حسن او نگنجد در زمين و آسمان
ديده هر ذره اي آيينه دار حسن اوست

يک نگاه آشنا هرگز ز چشم او نديد
گر چه صائب مدتي شد در ديار حسن اوست

همچو صائب بلبلي کز نغمه اش خون مي چکد
روزگاري شد که در بيرون باغ حسن اوست

آن که ما را سر به صحرا داده چون موج سراب
در لباس شبروان آب خضر جوياي ماست

آن که مي سوزد فروغش خواب را در چشم من
آسمان يک شعله نيلوفري از روي اوست

اي تغافل پيشه بر پرواز ما دل بد مکن
خاک ما افتادگان در شهر بند دام توست

از سياهي از چه افکنده است بر عارض نقاب؟
گر نه آب زندگي در چشمه سار چشم توست

گر چه از شوخي نگيرد يک نفس يک جا قرار
ناز عالم را همان سر در کنار چشم توست

با دل مجروح ما حاشا که کوتاهي کند
آن که خون در ناف آهوي ختا مشکين ازوست

در حريمش دولت بيدار، خواب آلوده اي است
آن که خواب غفلت ما اين چنين سنگين ازوست

ابر تر دامن چه باشد، کز حجاب اشک من
خويش را طوفان مکرر در تنور انداخته است

چون هدف، گردنکشان را مي کشد در خاک و خون
اين رگ ابري که از بحر کمان برخاسته است

هست اگر آسايشي زير فلک، در غفلت است
واي بر آن کس کز اين خواب گران برخاسته است

بلبلان در بيضه با گل زير يک پيراهنند
غم ز دوري نيست چون دلها به هم پيوسته است

نعل حرصش از تردد روز و شب در آتش است
هر که چون خورشيد صائب دل به دنيا بسته است

عندليب خوش نوايي را دهن پر زر نکرد
غنچه از بهر چه يارب در گره زر بسته است؟

کوه را موج حوادث در فلاخن مي نهد
اين صدف از ساده لوحي دل به گوهر بسته است

مي زند طول امل از سادگي نقشي بر آب
ورنه آب زندگاني را که در جو بسته است؟