ديوان صائب

يک سر مو غافل از حال ضعيفان نيستم
گر فتد مويي در آتش پيچ و تابش بر من است

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است
مي به حکمت مي خورم، جاي فلاطون از من است

باده پر زور در مينا سرايت مي کند
اين که پيراهن درد هر صبح گردون از من است

مي زنم نقش دگر بر آب در هر دم زدن
رنگ درياي سخن صائب دگرگون از من است

شعله اي کز يک شرارش طور صحرا گرد شد
سالها شد تا نهان در زير سرپوش من است

موجه من نعل وارون مي زند از پيچ و تاب
ورنه آن بحر گران لنگر در آغوش من است

مي کنم از خرقه پشمينه وحشت چون غزال
نافه را خون در دل از فقر قباپوش من است

سير و دور هاله من از فلکها برترست
گر رود بر آسمان آن مه در آغوش من است

داغ دارد پيچ و تاب جوهر من خصم را
خار در پيراهن آتش ز خاشاک من است

مي چکد از سيلي هر برگ خون از چهره ام
گر چه آب زندگاني در رگ تاک من است

چون هدف تا خاکساري پيشه خود کرده ام
هر کجا تير جگردوزي است در خاک من است

فکر رنگين است صائب نعمت الوان من
در بهشت افتاده است آن کس که مهمان من است

خاکساري تا دليل جان آگاه من است
مي کند هموار هر چاهي که در راه من است

انتقام از دشمن عاجز به نيکي مي کشم
مي کنم سرسبز خاري را که در راه من است

اين جواب آن غزل صائب که مي گويد کليم
هر چه جانکاه است در اين راه، دلخواه من است

آفتاب از اوج عزت مي نهد رو در زوال
ساده لوح است آن که با اقبال دشمن دشمن است

آه من خم در خم افلاک دارد روز و شب
هر که صائب باد دست افتد به خرمن دشمن است

گر نخواهد ميهمان دل شد آن يار عزيز
آه چندين خانه دل را چرا در رفت و روست؟

گر به ظاهر چشم ما خشک ست چون جام تهي
گريه مستانه ما همچو مينا در گلوست

گر به گل رفته است پاي خم ز مستي باک نيست
سير و دور آسياي جام در دست سبوست

مي شود بي برگ صائب زود نخل ميوه دار
سرو از بي حاصلي در چار موسم تازه روست

مي توان خواند از بياض چهره اش چون خط سبز
گفتگوهايي که پنهان در لب خاموش اوست

طوق قمري گر چه باشد صائب از دل تنگتر
سرو با آن دستگاه حسن در آغوش اوست

برق مي بوسد زمين خاکساران را ز دور
وقت آن کس خوش که تخمش در زمين پاک اوست

آن که صائب نعل ما از شوق او در آتش است
خرده انجم سپند روي آتشناک اوست