167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جمشيد و خورشيد ساوجي
رهروان را بهتر از من پيشوا
حضور شاه در مي بايد آنجا
ز خازن خواست درجي در مکنون
که مي ارزيد خاکش خون ياقوت
کنون جان مرا باشيد همدم
بدو در پرده راز من بگوييد
که باشد هر مقامي را کلامي »
برآمد از دل عود و شکر دود
گهي همچون مگس زد دست بر سر
در آخر با ملک گشتند همدم
يکايک مه رخان بردند در پيش
هماي شوق در دل کرد پرواز
ز قول شاه بر خواند اين غزل را:
نيستم آيينه آيين کو کند خدمت به روي
وي آيت نوآمده در شان کيستي؟
جانت فدا چراغ شبستان کيستي؟
که شد بي خويشتن ناهيد بر چرخ
هوا در جنبش آمد پرده برخاست
که چون چشم خود از مستي است در خواب
شکر بيدار و خسرو در شکر خواب
گرفتش در کنار آب روان پاي
سر آبي گزيد و پاي سروي
که در وي شيوه بازاريان نيست
به عمدا رو ترش کرد و فرو برد
همي زد چون صبا گرد چمن گشت
به خوبي لاله را خط در کشيده
نظر فرقي نکرد از شاه تا ماه
خيال خواب خوش در آب مي جست
سبک خواب گرانش بر سر آمد
ز برگ گل زده خرگاه و در ميان خفته
دو ترک مست تو در زير سايبان خفته
از خمار چشم مستت عالمي آشفته است
بسکه بر ياد لبت درهاي عمان سفته است
بيا اي شمع و در پايش سرانداز
ز لعلت آتشي در ساغر انداز
به شب در زير پهلو بستر انداز
ادا کرد اين غزل در وصف خورشيد:
چو باد صبحدم بر خود بخنديد
چشم نرگس ز چه در عين خمارست امشب
همي ناليد و مي زد دست بر سر
چو گل بر باد رفتم در جواني
ز ني هر دم چو چنگم در مقامي
فرو افتاد و ريزان شد در آفاق
عيان شد زرده خور در سپيده
چو گل خار غمش در پا نرفته است
بدين جانب هوايش کرد مايل
به ميدان رزش ساقي در افکند
ادا مي کرد در صوت هزاري
اساس عقل دستوري برانداز
که چون گل داشتندش بهر زر دوست
به دست و ديده بايد کرد اين کار
نهاد آن نيز را در وجه خورشيد
در او خورشيد تابان با شش اختر
پري رخ در ميان جان نشسته
که مي ديد از شکافي عکس خورشيد
نظر در خيمه مي انداخت خود را
تماشاي گل و گلزار مي کرد
نوائي ساز و در ساز اين عمل را
عاشقان را در هوا چون ذره رسوا مي کند
مي نمايد بلبلان را مست و شيدا مي کند
نهان در سينه دارد گنجي از درد
که در فردوس ازين بهتر ميي هست
تو پنداري که کار عشق بازي است؟
مکن در دختري خود را بد اختر
در و دري ثمين کس نابسوده
مکن کاري دگر در کار من باش »
چو مه در وقت پيوستن به خورشيد
نشينم با تو اکنون روي در روي
زهي لطف ار بدان در مي دهي تن
ز سوداي تو دارم حلقه در گوش
نبود از خود خبر جمشيد را هيچ
به اواز بلند اين شعر مي خواند
چرا در بسته اي بر من به يک موي؟
چرا با او نشنيد دوش با دوش
ز دستت مي زدم من دست بر دل
اگر در حلقه اش مستي زند دست »
مهي در دست و خورشيديش پا بست
به پيشش جرعه وار افتاد در خاک
مرآن ديوانه را زنجير بايد
نبودش هم به نارفتن شکيبي
ز روي لطف در رويش بخنديد
گهي در پاي سروش سر نهادي
در او نقش جمال يار بيند
گدازي بلبلان را رنجه بر در
چه خواهي ديد غير از خواب در خواب؟
بوي گلم صبحدم بر صف گلزار برد
بيخودم از صومعه بر در خمار برد
عاقبت آب مرا بر سر بازار برد
چو نور ديده تابان در سياهي
به زاري دامنش بگرفت و مي گفت
گرفت آن شکرين را تنگ در بر
در آن تاريکي آب زندگي خورد
کناري بود ديگر در ميان هيچ
به افسر باز گفتند اين روايت
درآمد سيل و طوفاني در آورد
همائي آشياني ساخت بر سرو
که باشد در سرت سوداي مستي »
چو زلفش سلسله در گردن آورد
که با گردون گردان بود همبر
چو گل در غنچه شد ناگه حصاري