ديوان صائب

صحبت روشن ضميران سرخ رويي بر دهد
شاخ مرجان در کنار بحر سر تا پا گل است

شرم مي دارد نگاه از خيره چشمان حسن را
چون نباشد باغبان در باغ، يغماي گل است

هر که دارد شيشه اي خود را به گلشن کي کشد؟
وعده گاه دختر رز باز در پاي گل است

زهر در ساغر مرا از سير ماه و انجم است
آسمان پر کواکب شيشه پر کژدم است

کار نادان مي شود مشکل تر از تدبير خويش
از لگد محکم شود خاري که در زير دم است

از علايق رشته اي تا هست، جان آزاد نيست
تا رگ خامي بود در باده، محبوس خم است

به که در جيب نمد آيينه را پنهان کنيم
عالم از جهل مرکب يک سواد اعظم است

نيست مردم هر که را نقش و نگار مردم است
مردمي هر کس که دارد در شمار مردم است

از سبکروحي توان در چشم مردم شد عزيز
بار بر دلها بود هر کس که بار مردم است

پر برون آرم مگر چون مور از اقبال عشق
ورنه در راه طلب نقش قدم نامحرم است

چون غبار خط برآرد سر ز کنج آن دهان
هر که دارد گرد هستي در حرم نامحرم است

جان غافل را سفر در چار ديوار تن است
پاي خواب آلود را منزل کنار دامن است

وقت عارف را نسازد تيره اين ماتم سرا
خانه روشن مي کند آيينه تا در گلخن است

گر بود در خانه صد نقش و نگار دلفريب
مرغ زيرک را همان منظور چشم روزن است

شعله را خاشاک نتواند ز جولان بازداشت
خون خود را مي خورد خاري که در پاي من است

هر کسي آنجاست از عالم که مي باشد دلش
بلبل ما در قفس چون غنچه گردد گلشن است

پيش غافل کاروان عمر چون ريگ روان
مي نمايد ساکن، اما روز و شب در رفتن است

پاک کن دل را، ز دست انداز چرخ آسوده شو
تا بود در تخم غش، سر گشته پرويزن است

پاک گوهر را نباشد روزي از خاک وطن
سنگ بندد بر شکم ياقوت تا در معدن است

رزق بي کوشش نمي آيد به کف، حرف است اين
نيم ناني مي رسد تا نيم جاني در تن است

دست رد بر سينه خواب پريشان مي نهد
چون سبو دستي که در ميخانه بالين من است

هر که قانع شد به بوي گل، ز گل در پرده ماند
بوي پيراهن حجاب يوسف سيمين تن است

صافي سر چشمه صائب مي کند در جو اثر
هر سر مو چشم بينايي است گر دل روشن است

پستي سقف فلک آه مرا در دل شکست
شمع مي دزدد نفس چندان که زير دامن است

تا چه بيراهي ز من سر زد، که در دشت جنون
هر سر خاري که بينم تشنه خون من است