ديوان صائب

سعي در تحصيل اسباب جهان بي حاصل است
آنچه نتوان برد با خود، جمع آن بي حاصل است

مي نمايد هر چه هست آيينه از زيبا و زشت
خودستايي در حضور عارفان بي حاصل است

دام ها در خاک از چشم غزالان کرده است
گر به ظاهر ليلي از مجنون شيدا غافل است

نيست غير از بيخودي صائب فضايي در جهان
واي بر آن کس کز اين دامان صحرا غافل است

جان عاشق در تن خاکي چسان گيرد قرار؟
موج دريا ديده را بستن به ساحل مشکل است

زنگ صحبت را به خلوت مي توان از دل زدود
زندگاني در جهان بي گوشه دل مشکل است

در سر بي مغز تا باشد هوايي چون حباب
سر برون بردن ازين درياي هايل مشکل است

عشق در يک پله دارد کعبه و بتخانه را
چشم حيران را تميز حق و باطل مشکل است

هر که را راه درازي هست صائب پيش پا
تن به خواب ناز در دادن به منزل مشکل است

در تنور سرد خودداري نمي آيد ز نان
درد و داغ عشق را بر خويش بستن مشکل است

زندگي چون گشت از قد دو تا پا در رکاب
از سرانجام سفر غافل نشستن مشکل است

رخنه اي از هر بن مو هست در ملک بدن
حفظ اين منزل ز چندين باب کردن مشکل است

حفظ صورت مي توان کردن به ظاهر در نماز
روي دل را جانب محراب کردن مشکل است

مي توانم خاک نوميدي به چشم دام زد
خون ز وحشت در دل صياد کردن مشکل است

مي توانم خاک نوميدي به چشم دام زد
خون ز وحشت در دل صياد کردن مشکل است

وقت خط پهلو تهي از يار کردن مشکل است
در بهاران پشت بر گلزار کردن مشکل است

با خيال خشک تا کي سر به يک بالين نهم؟
دست در آغوش با تصوير کردن مشکل است

با خسيسان دست در يک کاسه کردن سهل نيست
طعمه بيرون از دهان شير کردن مشکل است

عيب من از ساده لوحي هاي من بي پرده شد
موي پنهان در ميان شير کردن مشکل است

آه از درد گران بي خواست مي خيزد ز دل
در کمان سخت حفظ تير کردن مشکل است

نيست از جوش شهيدان تيغ را ميدان زخم
در سر کويش به کام دل تپيدن مشکل است

بي قراران هر نفس در عالمي جولان کنند
همچو بوي گل به يک جا آرميدن مشکل است

در جواني توبه کن تا از ندامت برخوري
نيست چون دندان، لب خود را گزيدن مشکل است

عالم معقول بر هر کس که صائب جلوه کرد
بعد ازان در عالم محسوس ديدن مشکل است

مي توان چون غنچه صائب خون دل در پرده خورد
باده گلرنگ را پنهان کشيدن مشکل است