ديوان صائب

مي شود جان هاي روشن تيره از تر دامني
در سيه رو کردن آيينه ها آب آتش است

نيست حسن و عشق را از هم جدايي جز به نام
هر که بر پروانه خندد در شکست آتش است

گرم رفتاران نمي بينند زير پاي خويش
گر به آب خضر افتد راه ما در آتش است

عارفان از قهر بيش از لطف مي يابند فيض
بر خليل الله باغ دلگشا در آتش است

واي بر من کز فروغ گوهر يکتاي او
نعل هر موجي درين دريا جدا در آتش است

خون گرم ما شهيدان را چسان پامال ساخت؟
پاي سيميني که از رنگ حنا در آتش است

شد نهان از ديده ها تا گوشه ابرو نمود
نعل ماه نو نمي دانم کجا در آتش است

آتش و پنبه است با هم صحبت آهن دلان
نعل تيغ کج ازان گلگون قبا در آتش است

بس که از خوبي گلوسوزست سر تا پاي او
دل ز حيران نمي داند کجا در آتش است

هر چه رفت از عمر، ياد آن به نيکي مي کنند
چهره امروز در آيينه فردا خوش است

برق را در خرمن مردم تماشا کرده است
آن که پندارد که حال مردم دنيا خوش است

شمع هم ياري است در هر جا نباشد آفتاب
گر دل روشن نباشد، چشم بينا هم خوش است

چند باشي همچو خون مرده در يک جا گره؟
با غزالان چند روزي سير صحرا هم خوش است

از تريهاي فلک بي حاصلان خون مي خورند
هر که را در خاک تخمي هست با باران خوش است

مي توان صد رنگ گل در هر نگاهي دسته بست
بس که رنگ چهره آن ماه سيما نازک است

جلوه پا در رکاب خط دو روزي بيش نيست
غافل از فرصت مشو، وقت تماشا نازک است

مي توانستم به خون خود لبش در خون کشيد
وقت تنگ است و حيا مهر لب و جا نازک است

در گذر اي عقل از همراهي ديوانگان
خار اين صحرا است الماس و تو را پا نازک است

هر که بر دوش است بارش در تلاش منزل است
راحت منزل ندارد هر که بارش بر دل است

بي قراران بيشتر از وصل لذت مي برند
شعله تا بر خويش مي جنبد شرر در منزل است

دل چه مي داند که قدرش چيست در ديوان عشق
يوسف ناديده مصر از قيمت خود غافل است

نيست يک تن در جهان گويا، اگر گويا دل است
چشم بينا پرده خواب است اگر بينا دل است

بزم بي دردان اگر روشن ز شمع است و چراغ
گوهر شب تاب ما در ظلمت شبها دل است

شوق را تاب اقامت نيست در يک جا دو روز
ورنه نقش پاي من آيينه دار منزل است

گر چه هر خاري درين وادي به خونم تشنه است
آنچه در دل ره ندارد خارخار منزل است