ديوان صائب

بس که حسن شوخ او هر دم به رنگي مي شود
چشم من در هر نظر محو لقاي ديگرست

اين دل صد پاره من، همچو اوراق خزان
هر نفس در عالمي، هر دم به جاي ديگرست

اي نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس است
چشمت آب آورد غواصي درين دريا بس است

بهر اثبات قيامت حجتي در کار نيست
پيش خيز شور محشر آن قد و بالا بس است

حسن ذاتي در نيارد سر به عشق عارضي
سرو مينا را تذرو از پنبه مينا بس است

ناز اگر استادگي در ميوه تر مي کند
سايه خشکي ازان نخل جوان ما را بس است

در زمين پاک ما ريگ روان حرص نيست
قطره اي زان چهره شبنم فشان ما را بس است

نارسايي گر کند تيغ زبان در عرض حال
گريه ما همچو طفلان ترجمان ما را بس است

لشکر بيگانه اي اين ملک را در کار نيست
آمد و رفت نفس ويرانه ما را بس است

گنج در ويرانه صائب جمع سازد خويش را
از دو عالم گوشه اي ويرانه ما را بس است

بعد ازين دوران شهرت از سفالين جام ماست
تا به کي در دور باشد نام جام جم، بس است!

غم مخور صائب اگر ننشست نقشت در جهان
اهل معني را ز عالم نام چون خاتم بس است

ظلمت شب هاي غم را لشکري در کار نيست
اين سياهي را فروغ باده روشن بس است

کرده ام طي رشته طول امل را چون گره
آب باريکي مرا در جوي چون سوزن بس است

گر سلاحي نيست در ظاهر مرا چون بيدلان
سخت جاني ها مرا زير قبا جوشن بس است

گر نباشد در نظر ليلي مرا هامون بس است
نقش پاي ناقه برگ عيش اين مجنون بس است

در سواد آفرينش اي خداجو پر مپيچ
چون ز لفظ آمد به کف سر رشته مضمون بس است

وسعت مشرب ز منزل مي برد تنگي برون
در جهان آب و گل، خم بهر افلاطون بس است

گر به گل گيرد در ميخانه ها را محتسب
ما خمارآلودگان را آن لب ميگون بس است

در گلستان کرم نخلي ز بي آبي نماند
تا به کي خواهي دواندن ريشه، اي قارون بس است

در بساط سخت جانان غير درد و داغ نيست
خرده رازي که دارد سنگ خارا آتش است

محض بي دردي است منع ما کهنسالان ز عشق
عشق در هنگام پيري، چون به سرما آتش است

دل ز تاريکي نگردد اشک ريزان را سياه
ماهيان را در دل شب آب دريا آتش است

داستان شوق در هر نامه اي نتوان نوشت
صفحه از بال سمندر کن که انشا آتش است

از خيال يار مي پاشد دل نازک ز هم
چون کتان در پيرهن ما را ز مهتاب آتش است