ديوان صائب

هست تا در جام ما يک قطره مي، دريا دليم
پشت ما بر کوه باشد تا سبو بر دوش ماست

بر سر خمخانه افلاک، خشت آفتاب
روز و شب در سير و دور از باده پر جوش ماست

از نگاهي آسمان را مي کند زير و زبر
آسمان چشمي که در تاراج عقل و هوش ماست

چون فلاخن بر شکم سنگ از قناعت بسته ايم
سنگ اگر در پله روزي بود، دوران ماست

ما چو طفلان تن به شغل خاکبازي داده ايم
ورنه گوي آسمان ها در خم چوگان ماست

گر دل ما کعبه غم نيست صائب از چه روي
روي غم هر جا که باشد در دل ويران ماست؟

گر چه در هر کوچه اي خورشيد جولان کرده است
از زمين گيران، نظر با شهرت مجنون ماست

تا ز بار عشق قد ما چو خاتم خم شده است
چون سليمان دام و دد در خدمت مجنون ماست

نيست از گرد خودي در کاروان ما اثر
هر که پيش افتاده است از خويشتن همراه ماست

زين چمن چون سرو دامان تعلق چيده ايم
خار را خون در جگر از دامن کوتاه ماست

گر چه در صحراي امکان پاي خواب آلوده ايم
لامکان پر گرد وحشت از رم آهوي ماست

از کمينگاه حوادث طبل وحشت خورده ايم
کار پيکان مي کند هر کس که در پهلوي ماست

غنچه سان هر چند سر در جيب خود دزديده ايم
عطسه بي اختيار صبحدم از بوي ماست

مي زنم چون مار نعل واژگون از پيچ و تاب
ورنه گنج عافيت در زير پاي دردهاست

مي شود مايل به عاشق درد در هر جا که هست
جان سخت عاشقان آهن رباي دردهاست

خال يا در گوشه چشم است يا کنج لب است
از مکان ها دزد را دايم کمينگه مطلب است

عالم ديگر به دست آور که در زير فلک
گر هزاران سال مي ماني همين روز و شب است

در حريم دل به زهد خشک نتوان راه برد
روي منزل را نبيند هر که چوبش مرکب است

مگسل از دامان شب صائب که در روي زمين
دامني کز دست نتوان داد دامان شب است

من به دوزخ مي روم، زاهد اگر در جنت است
دوزخ ارباب معني صحبت بي نسبت است

حسن و عشق از يک گريبان سر برون آورده اند
اين شرر در سنگ با پروانه گرم صحبت است

از نسيم شکوه گرد کلفت از دل مي رود
شکوه چون در دل گره گرديد، تخم کلفت است

مي برد فيض جواهر سرمه از گرد ملال
هر که چون آيينه صائب در مقام حيرت است

زود باشد کز ندامت سر به جاي پا نهد
هر که در بزم جهان چون شمع، عاشق صحبت است

کيست از دوش کسي باري تواند برگرفت؟
گر همه عيسي است در فکر خر و بار خودست