ديوان صائب

بر دم شمشيرم از باريک بيني هاي عقل
اي خوش آن رهرو که در راه طلب بي رهنماست

مي رساند بوي گل خود را به دنبال بهار
گر چه از رنگ شلاين، پاي سيرش در حناست

در غبار خط صفاي آن پري طلعت بجاست
گر چه شد درد اين شراب صاف، کيفيت بجاست

بحر نتواند فرو بردن کف بي مغز را
غرقه شد در آب يونان و همان حکمت بجاست

شش جهت از کعبه دل در کمند اندازيند
گر به هر جانب شود آن شاخ گل مايل بجاست

تا شکاري هست، در پرواز باشد چشم دام
نيست زلف يار را آرام تا يک دل بجاست

تا به کي در پرده باشد نيک و بد، ساغر کجاست؟
دل ز دعوي شد سياه آيينه محشر کجاست؟

خط بر آن لب فارغ است از ياد ما لب تشنگان
خضر را در آب حيوان فکر اسکندر کجاست؟

در حضور حسن، خودداري نمي آيد ز عشق
شمع چون روشن شود پرواي بال و پر کجاست؟

سايه ام چون سرو بر دوش گلستان بار نيست
در جهان آب و گل، آزاده اي چون من کجاست؟

شسته است از چشم انجم خواب، جوش مستيم
در خم افلاک صائب باده اي چون من کجاست؟

شد ز خشکي دود ريحان در سفال تشنه ام
آب اگر سنگين دل افتاده است باراني کجاست؟

اين دل سرگشته را چون گوي در ميدان خاک
رفت سرگرداني از حد، دست و چوگاني کجاست؟

من که در خاموشي از آيينه مي بردم سبق
نوخطي ديدم که از هر موي من فرياد خاست

در شکست قلب ما آن زلف و کاکل بس نبود؟
کان غبار خط مشکين هم پي امداد خاست

عشق تردست ترا نازم که در هر جلوه اي
کرد ويران يک جهان دل را و گردي برنخاست

بهله در خون غوطه زد از پيچ و تاب آن کمر
بر ضعيفان هر که دست انداز کرد، اينش سزاست

رنگ در رويت نماند از چشم شوخ بوالهوس
هر که با گلچين مدارا مي کند اينش سزاست

گر بسوزد ز آتش مي شرم جانان مفت ماست
گر نباشد باغبان در باغ و بستان مفت ماست

با نگهبان گل ز روي يار چيدن مشکل است
نيست آن روزي که شبنم در گلستان مفت ماست

چند خون در دل توان کرد آرزوي بوسه را؟
گر ز خط پوشيده گردد لعل جانان مفت ماست

خواب خوش ديدن، کند در چشم شيرين خواب را
مي شود چندان که خواب ما پريشان مفت ماست

گوشه گيري را به چشم خلق شيرين کرده است
خال مشکيني که در کنج دهان يار ماست

گر چه ما از چرب نرمي موميايي گشته ايم
هر که را ديديم صائب در شکست کار ماست

بحر تا سيلاب را صافي نسازد بحر نيست
هر که ما را در جواني پير سازد، پير ماست