ديوان صائب

مي جهد آتش هنوز از چهره اولاد او
عشق ازان سيلي که در فردوس آدم را نواخت

در دهان شير اگر افتد، مسلم مي جهد
هر شکاري را که آن ابرو کمان خواهد نواخت

ديده خورشيد را نتوان به خون آلوده ديد
وقت آن سرخوش که چون شبنم در آن فتراک سوخت

مي توان صد نامه انشا کرد از راه نگاه
شبنم بي درد اگر در گوش گل سيماب ريخت

ترک جود اضطراري کن کز اهل جود نيست
هر که در کام نهنگ از بيم جان اسباب ريخت

مستي و ديوانگي و بيخودي را جمع کرد
جمله را در کاسه من چشم او يکبار ريخت

پيش ازين اطفال بر ديوانه سنگي مي زدند
سنگ بر ديوانه من از در و ديوار ريخت

لاله اي بي داغ از دل برنيايد سنگ را
کوهکن تا خون خود در دامن کهسار ريخت

بيش ازين اي شاخ گل بي پرده در گلشن مگرد
باغ مرغان چمن از رعشه گلزار ريخت

من که سنگ خاره عاجز بود در دستم چو موم
ديدن آن سنگدل از پنجه من زور ريخت

در علاج درد ما رنگ از رخ تدبير ريخت
ديد تا ويراني ما را، دل تعمير ريخت

پيش ساقي هر که آب رو درين ميخانه ريخت
در دل پاک صدف چون ابر نيسان دانه ريخت

فرصت خاريدن سر نيست در پايان عمر
رخت پيش از سيل مي بايد برون از خانه ريخت

چشم مخموري که ما را زهر در پيمانه ريخت
مي تواند از نگاهي رنگ صد ميخانه ريخت

اشک شادي عذر ما را آخر از صياد خواست
گر چه در تسخير ما گوهر به جاي دانه ريخت

ميهماني کرد مرغان بهشتي را به سنگ
هر که در پيش بط مي سبحه صد دانه ريخت

نقد خالص در محک جولان ديگر مي کند
برخورد از عمر هر کس سنگ بر ديوانه ريخت؟

تازه رويان غوطه در درياي رحمت مي زنند
خلق کن با خلق، اگر لطف خدا مي بايدت

تا چو تير از سينه چرخ مقوس بگذري
چون الف از راستي در کف عصا مي بايدت

موج بي پروا چه بال و پر گشايد در حباب؟
صائب از گردون برون رو گر فضا مي بايدت

گر چه ني زرد و ضعيف و لاغر و بي دست و پاست
چون عصاي موسوي در خوردن غم اژدهاست

يوسفي از چاه مي آرد برون در هر نفس
خاک يوسف خيز کنعان را چنين چاهي کجاست؟

هست در هر پرده آن جادو نفس را جلوه اي
صاحبان چشم را شمع است و کوران را عصاست

بسته در وا کردن دل بر ميان ده جا کمر
بندهاي دلگشاي او بر اين معني گواست

شست بر هر دل که بندد مي کشد در خاک و خون
با جود بي پروبالي خدنگش بي خطاست