ديوان قاآني

نه انبازست در هوش و کياست پور قحطانش
نه همرازست در فر و فراست ابن يقطينش

در اشعار بلاغت بس بود اشعار شيوايش
در اثبات رشاقت بس بود ابيات رنگينش

گهي از بي نبيذي کيک وحشت در سراويلش
گهي از بي حشيشي سنگ محنت در تساخينش

چنان نمايد سرگشته در فضاي تو گردون
که در محيط يکي بادبان گسيخته زورق

در حلاوت لب شيرينش نتيجه شکر
در صباحت رخ رنگينش نبيره اسحاق

ز ميستي به تواضع فلکي در رفعت
قمرستي به شمايل ملکي در اخلاق

در کاخ تو بر ابروي حاجب نبود چين
در قصر تو بر حاجب دربان نفتد زنگ

در حيز اقبال تو امکان شده پنهان
در چنبر فتراک تو گردون بود آونگ

ز شرم روي تو در آسمان نتابد ماه
ز بأس عدل تو در کاروان ننالد زنگ

هم ازو در اياق دوست شراب
هم ازو در مذاق خصم شرنگ

هم ازو ويله در اراضي روم
هم ازو مويه در نواحي زنگ

چون نهي پاي، در چه در ميدان
چون کني جاي، بر چه بر اورنگ

دزدي ديگرت اينست که در را ز صدف
آري و در شکر سرخ نهي از نيرنگ

در نحو نخواند دگر باب تنازع
در صرف نبينند دگر وزن تفاعل

در حافظه گر عصمت او نقش پذيرد
در حافظه نسيان نبرد ره به تمحل

آن روز که در هزاهز رزم
در چرخ و زمين فتد زلازل

در طبع سير تست سبکباري نسيم
در جيب نعل تست نسب نامه شمال

به زرق تا نتوان بست باد در چنبر
به مکر تا نتوان داشت آب در غربال

هميشه يار تو يار نشاط در هر وقت
هماره خصم تو يار کلال در هر حال

بحر در جنب جود تو شبنم
کوه در نزد حلم تو مثقال

ابروي من نبيني و بيني هلال عيد
در دل وفا نداري و در ديده انفعال

فخرالانام حاجي آقاسي آنکه هست
در مهر او سعادت و در کين او نکال

در مشت او نپايد همچون نسيم سيم
در چشم او نيايد همچون رمال مال

در هرچه در عوالم ذاتت نهفته بود
نقشي نمونه ساخت خداوند لايزال

خداي عزوجل داند آنکه در همه عمر
ز شکر بر نشکيبم به طبع در همه حال