167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جمشيد و خورشيد ساوجي
بود کار در و دشت و جبل سهل
عسل با نيش باشد ورد با خار»
ز مي چون چرخ روشن گشت ايوان
ملک را گفت: «دولت باد باقي
مگر آب حياتش در لبان بود
که هر يک داشت صد تا تار در چين
ز زلف من فکن تاري در آتش »
پري خوش در کنار آورد شه را
سر اندر ره نهاد و روي در روم
گهي آمد نظر را پاي بر سنگ
زحل را از علوش دلو در چاه
فروزان بر سر آن تل دو مشعل
جبل در راه عاشق سهل باشد
به خاصيت ز دستش مار مي جست
کشيد اندر خودش، پس کام بگشاد
سراسر دست و پايش بوسه دادند
که در بندند بهر کين ميان را
چو رعد و برق در ساعت بغريد
که صيد آمد به پاي خويش در قيد
گرفته استخوان فيل شمشير
ز سنگ خاره بر سر داشت مغفر
به پاي خود فلک در دامش آورد
نيامد پايدار اندر صف جنگ
در آن صحرا نشان آدمي يافت
کشيشي پير چون کيوان در آنجا
ازو پرسيد حال چرخ گردان
امان خواهي؟ ز بحر ما حذر کن
چه سازم در جهان؟» گفتا:«قناعت
که در قاف قناعت کرد مأوا
فلک دايم به قصدم در کمين است
جواب خوب موزون داد و تن زد:
در او چيزي که مي بايست بردند
شبي در موج گردابي بماندند
ز سر تا پاي در پوشيد جوشن
ز ماهي سر زدي بر افسر ماه
بزد کشتي جم را خرد بشکست
ز چوبين خانه اش چون گل برآورد
چو ما در موج اين درياي گردان
ملک مي زد بهر سو دست و پايي
به آب ديده نقش تخته مي شست
نمي دادند در خود باد را بار
به کار خويش مي خنديد و مي گفت:
خيال زلف يارش در سر آمد
گهي با سرو مي زد دست در سر
چو از ابر شوق آن گلزار بگريست
مراد دل ز دلبر برنگيرم!»
نه آخر در ره او مرده باشم »
به زاري اين غزل با خويش مي گفت:
دردا که مرا قوت پر مگسي نيست
بر آتش عنبرين موي پري سوخت
که خورشيد نشاطت در وبالست؟
کدامت زاغ شد رهبر درين بوم؟
ولي پروانه را شمعست در خور
اساس کار در بي اختياريست
جدا شد کرد رخ در ره پياده
به يک منزل همي کرد او دو منزل
برآورد آبله همچون کف آب
سيه پوشيده و خم کرده بالا
وليکن شاه بر کارش بينداخت
به دل گفت: «اين جوان در شکل و رفتار
سخن گويان ملک تا کاروانگاه
بسي نيکي بجاي خويشتن کرد
در آن تاريکي شب ماه ديدند
شفق در صبح مي پيمود ساقي
نهان از هودج و مهد و عماري
صد و پنجه غلام ترک همراه
چو ماه چارده در برج خورشيد
قباي تاجران را کرده در بر
فرود آورد بار خويش در دل
هزاران مشتري در وي نشسته
ز هر سو يک به يک افتاده در هم
قلم درآمد و شد تيغ ساکن
بيامد تا در مشکوي آن ماه
در آن بستان سرايش بار دادند
نشسته در درون خورشيد عذرا
ز مستي چشم شوخش رفته در خواب
حديثش قفل لعل از در گشودي
هزارش جان روان با آب غبغب
چو چشم خويش بر وي گوهر افشاند
لبش بر لب سرش در پاي ماليد
که فردا مه رود در برج خورشيد»
نشانده سرو قدان بر لب جوي
بجز گاه اندرون خورشيد زيبا
به نزد ماه برج خر گهي شد
مهش در قلب عقرب کرده منزل
خم زلفش در آتش کرده صد نعل
شد اندر حلقه آن مشک مويان
مهي از آسمان افتاده در خاک
هزاران عقد در بر گل گسسته
دري ناسفته در وي لعل و بسد
بر او چون ذره عاشق شد به صد دل
هزاران زهره در يک برج بنمود
برون کرده حديث گوهر از گوش
نهان در زير لب اين شعر مي خواند:
چو غنچه در درون دل پاره مي کرد
چو چشم عاشقان از اشک و از خون
رو که بر عاشق حرامست اين معاش
بر آمد دود سودا از سر شمع
در هوايش سر فرايم دايما
من نخواهم مردن الا در هوا