ديوان صائب

از فروغ خود خجل چون شمع در مهتاب باش
گر به نور خود کني روشن جهان چون آفتاب

ترک خواب صبح کن صائب که در خون شفق
روي مي شويد به خون از خواب شيرين آفتاب

در سراغ کعبه مقصد، بساط خاک را
طي کند هر روز با بي دست و پايي آفتاب

مي زنم جوشي به زور باده در دير مغان
سالها شد تا چو خم دارد مرا بر پا شراب

حسن سعي نوبهار از سرو و گل ظاهر شود
مي نمايد خويش را در ساغر و مينا شراب

ما خمارآلودگان را بي شرابي مي کشد
عمر ما باقي است، تا باقي است در مينا شراب

زاهدان خشک را چون توبه مي در هم شکست
اين سزاي آن که مي گيرد به استغنا شراب

چشم عاشق خاک کوي دلستان بيند به خواب
هر چه هر کس در نظر دارد، همان بيند به خواب

هر کسي را صبح اميدي است در دلهاي شب
تشنه آب و خواجه زر، سگ استخوان بيند به خواب

در خيال خويشتن هر دور گردي واصل است
ذره با خورشيد خود را همعنان بيند به خواب

صيد را پهلوي لاغر مي شود خط امان
مي کشد در خاک و خون نخجير را پهلوي چرب

بي قراران را ازان يکتاي بي همتا طلب
چون شود از دشت غايب سيل در دريا طلب

آبرو در پيش ساغر ريختن دون همتي است
گردني کج مي کني، باري مي از مينا طلب

ز جوش اشک مي لرزد چو اهل حشر مژگانم
قيامت در مصيبت خانه چشم من است امشب

عجب دارم که پيوند حياتم نگسلد از هم
که پيچ و تاب زلفش در رگ جان من است امشب

چه سازم در سلامت خانه تجريد نگريزم؟
مرا يک دانه و برق بلا صد خرمن است امشب

زين خط تازه وتر، ديده و دل آب دهيد
که ز هر حلقه در آتش بودش نعل شتاب

تيغ بيداد تو هم سير ز خون مي گردد
مي شود ماهي لب تشنه اگر سير در آب

پا ز سر کن که به دامن گهر آرد بيرون
رفت هر کس که چو غواص سرازير در آب

دست خود را چو صدف کاسه دريوزه نکرد
خشک شد پنجه مرجان به چه تقصير در آب

نظر بي جگران است ز دريا به کنار
خار و خس را نتوان بست به زنجير در آب

نتوان راست نفس با دل پر خون کردن
که گران سير بود بال و پر تير در آب

از غم پاي به گل رفته سرو آزادست
کشتي هر که نگشته است زمين گير در آب

حيف و صد حيف که از کوتهي باد مراد
شد چو کف، کشتي انديشه ما پير در آب

عمر را باز ندارد ز رواني افسوس
مي کند پيچ و خم موج چه تأثير در آب