ديوان صائب

يکقلم حل شد مرا هر عقده مشکل که بود
تا ز فيض ساده لوحي ريختم دفتر در آب

مي کند دلهاي روشن را مي احمر سياه
دست مي شويد ز جان، افتاد چون اخگر در آب

گر شود زير و زبر از سيل صائب خانه اش
بي بصيرت همچنان گيرد گل ديگر در آب

چون حباب از سر دهد سامان کلاه خويش را
هرکه را باشد هواي محو گرديدن در آب

از شتاب عمر بي شيرازه شد اجزاي جسم
چون تواند جمع کردن خويش را روغن در آب؟

از ملامت مي پرستان ترک مستي کي کنند؟
نيست طوفان ماهيان را مانع از خفتن در آب

تلخي مرگ است شکر، مور شهد افتاده را
نيست ماهي را حياتي بهتر از مردن در آب

کوته انديشي است پيش پاي طوفان همچو موج
هر نفس بر خود بساط تازه اي چيدن در آب

چهره مه داغدار از منت خورشيد شد
چون صدف از گوهر خود خانه کن روشن در آب

مي دهد در يک دم از کفران نعمت سر به باد
هر حبابي کز تهي مغزي برآرد سر ز آب

در سيه دل نيست اشک گرم را صائب اثر
مي شود از جوشن افزون خامي عنبر ز آب

آه سردي کشتي دل را به ساحل مي برد
در گره دارد ز خود باد مراد اينجا حباب

در محيط عشق باشد از سر پر خون حباب
باشد اين درياي خون آشام را گلگون حباب

در سر بي مغز، ما را نيست چيزي جز هوا
نامه سر بسته ما پوچ باشد چون حباب

تا کي از کسب هوا در بحر شورانگيز عشق
هر نفس خواهي درين پرده خود چون حباب

در ته پيراهن درياست هر عيشي که هست
سر ز دريا مي کند از سادگي بيرون حباب

گر چه هيچ و پوچ مي دانند ما را غافلان
در حقيقت عين درياييم ما همچون حباب

گشته ايم از جستجوي بحر سر تا پاي چشم
گر چه در آغوش درياييم ما همچون حباب

بس که از رخسار او در پيچ و تاب است آفتاب
تشنه ابرست و جوياي نقاب است آفتاب

چون شود از مشرق زين طالع آن رشک قمر
بيشتر از ماه نو پا در رکاب است آفتاب

در شب وصل تو مي لرزد دل چون آفتاب
تا مباد از رخنه اي آرد شبيخون آفتاب

ناخني خورده است بر دل از هلال ابروي من
زان نشيند از شفق هر شام در خون آفتاب

از رخت آيينه را خوش دولتي رو داده است
در درون خانه اش ماه است و بيرون آفتاب

با تو چون گردد برابر چون ندارد در بساط
چشم مست و خال مشکين، لعل ميگون آفتاب

در عوض چون ماه نو قرص تمامش مي دهم
هر که مي بخشد لب ناني به من چون آفتاب