ديوان صائب

مي شود چون نافه مويش در جواني ها سفيد
هر که خون خويش را سازد چو آهو مشک ناب

در بلندي با فرودستان تواضع پيشه کن
تا چو ماه نو ترا گردون کند از زر رکاب

مي کشد از عشق، حيف خود دل بي تاب ما
مي کند خون در دل آتش به گرديدن کباب

دل منه بر عمر مستعجل که اسب تند را
نيست مانع از دويدن پا فشردن در رکاب

مي دود در جستجوي آب، دايم هر طرف
گر چه از آب است صائب پرده چشم حباب

مي به چشم مست او شد سرمه شرم و حيا
خون اگر در ناف آهوي ختن شد مشک ناب

مردم بي برگ را اسباب عيش آماده است
بستر خار است، در هر جا که سنگين گشت خواب

مي کند پند و نصيحت در گرانجان هم اثر
پاي خواب آلود از فرياد اگر خيزد ز خواب

در سراپاي وجودم ذره اي بي درد نيست
يک سر مو نيست بر اندام من بي پيچ و تاب

از لطايف آنچه در مجموعه دل ثبت بود
يک قلم شد محو، غير از ياد ايام شباب

رفت گيرايي برون از دست چون برگ خزان
از قدم ها قوت رفتار شد پا در رکاب

کشتيش را خشکي دريا نمي بندد به خشک
از قناعت هر که در دل چون گهر مي دارد آب

از کمين دشمن هموار، خود را پاس دار
تيغ ها از موج در زير سپر مي دارد آب

حکم روشن گوهران جاري است بر دل هاي سخت
در رگ سنگ و دل آهن گذر مي دارد آب

سينه صاف مرا هر داغ سودا عينکي است
عالمي از هر حبابي در نظر مي دارد آب

داغدار از رنگ نبود دامن بي رنگيش
گر چه در هر برگ گل، رنگ دگر مي دارد آب

سخت رويان را زبان لاف مي باشد دراز
شورش سيلاب در کوه و کمر مي دارد آب

زنگ کلفت از دل من باده نتوانست برد
کي رود گرد يتيمي از رخ گوهر در آب

مي توان دل را مصفا کرد با تردامني
گر کند آيينه را بي زنگ، روشنگر در آب

چون حباب آن کس که ترک سر به آساني کند
مي کند ادراک هر دم عالم ديگر در آب

سوز دل را گريه نتواند بر آتش آب زد
اين شرر چون ديده ماهي بود انور در آب

کامياب از باده نتوان شد به جام تنگ ظرف
مي شود سيراب هر کس مي گذارد سر در آب

ترک جود اضطراري کن کز اهل جود نيست
گر ز بيم غرق ريزد مال، سوداگر در آب

ديده تر مي برد از روي خوبان فيض بيش
مي کند خورشيد تابان جلوه ديگر در آب

از گرانسنگي صدف آسوده از طوفان بود
کف ز بي مغزي بود دايم سبک لنگر در آب