ديوان صائب

اي خم ز پرده پوشي ما در گذر که تاک
زنجير پاره کرد ز زور شراب ما

نور و صفا در آب و گل ما سرشته اند
بر روي آفتاب کشد تيغ، خشت ما

پوچ است در رهايي ما دست و پا زدن
چون بند دست و پاي خدايي است بند ما

در وصل و هجر کار دل ما تپيدن است
دايم به يک قرار بود بي قرار ما

هر سينه اي که نيست دل زنده اي در او
بي قدرتر ز لوح مزارست پيش ما

دل از خدا به صنع خدا بسته ايم ما
در کعبه دل به قبله نما بسته ايم ما

عاشق به ساده لوحي ما نيست در جهان
کز وعده تو دل به وفا بسته ايم ما

از خال او پناه به زلفش گرفته ايم
تن در بلا ز بيم بلا داده ايم ما

هستي ز ما مجوي که در اولين نفس
اين گرد را به باد فنا داده ايم ما

چون صبح تا ز مشرق هستي دميده ايم
جان در تن جهان به نفس کرده ايم ما

در زير چرخ ياري اگر هست بي کسي است
پر امتحان ناکس و کس کرده ايم ما

صائب ز بس تردد خاطر، که نيست باد!
در خانه ايم و رنج سفر مي بريم ما

در ظرف بحر رحمت حق آب و خون يکي است
انديشه صواب و خطا مي کنيم ما

ابرو ز چشم و خال ز خط دلرباترست
چندان که در رخ تو نظر مي کنيم ما

وا مي کنيم غنچه دل را به زور آه
خون در دل نسيم سحر مي کنيم ما

هر ماه نو که از افق حسن سرزند
در عرض يک دو هفته قمر مي کنيم ما

هر قطره اي که در صدف ابر رحمت است
چون مهره گل است ز گرد گناه ما

زان چاشني که لعل تو در کار باده کرد
عمري است مي مکند لب خود اياغ ها

بانگ جرس ز خوبي يوسف چه آگه است؟
در کنه ذات حق نرسد قيل و قال ها

صائب به چشم هر که شد از فکر خرده بين
در هيچ نقطه نيست، نباشد رساله ها

هر سو مرو اي ديده که چون از حرکت ماند
رو در حرم کعبه بود قبله نما را

از بدگهري مي شکند گوهر رز را
در دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را

چون تيغ برهنه است چو افتد به سرش کار
هر چند که در زير نقاب است دل ما

اينجا که منم قيمت دل هر دو جهان است
آنجا که تويي در چه حساب است دل ما

هر چند که در هر چمن آتش نفسي هست
صائب ز نواي تو کباب است دل ما