ديوان قاآني

در بحر دست راد تو کوپال کوه سنگ
در رزم بشکند سر خصمان خاکسار

خوشيده شاخ عمرم در موسم شباب
شاخ ار چه مي نخوشد در فصل نوبهار

او سر ز در شرم فروداشته در پيش
چون کودک نادان بر استاد هشيوار

پشه يي در کاهدان خز خرطم پيلان مگز
روبهي در لانه بنشين گردن شيران مخار

کوه با فکرش بود در دانه ارزن نهان
چرخ با حزمش کند در چشمه سوزن مدار

در سه ماهيش يکي مار بود نامش کلک
ليک ماري که ازو مشک بود در رفتار

جز خطش در شکن زلف نديدم که روند
فوجي از مورچگان در شب تاري به قطار

زلف پيچانش طومار صفت خم در خم
ثبت کرده غم دلها همه در آن طومار

خال بر چهره او در خم گيسو گفتي
نقب بر گنج زند در شب دزدي عيار

ز قهرش جنبشي در نيش کژدم
ز لطفش آيتي در نوش زنبور

تا کفت گشته در عطا معروف
تا دلت گشته در سخا مشهور

در سايه عدلش ز بس ايمن شده عالم
آسوده چرد آهو در خوابگه شير

پي ملاعبه در ساق دلبري زن چنگ
که در سرينش ناخن فرو رود چو خمير

دو چشمم از طرفي محو مانده در ساقي
دو گوشم از جهتي باز مانده در آواز

فکنده مشورتي در ميانه و گفتند
که عدل شاه در رزق ما ببست فراز

کردي چو ورا کام من از مدح شهنشاه
در گوش خود آويزه در و گهر انداز

زمان عدل وي و جور باد در چنبر
زمين ملک وي و خوف آب در پرويز

به نزد شوکت او چرخ در حساب طسوج
به نزد همت او بحر در شمار قفيز

جهان ويرانه يي در ساحت اقليم معمورش
فلک فيروزه يي در خاتم اقبال فيروزش

حسن شاه غضنفر فر نريمان مان اژدر در
که باشد در قلاووز سپه صد چون نريمانش

بود در آستان چاکر هزاران همچو فغفورش
بود چون پاسبان بر در هزاران همچو خاقانش

ز جا جستم دويدم در گشودم باز بستم در
گرفتم دست و آوردم نشاندم صدر ايوانش

مبين در عنصر خاکش ببين در گوهر پاکش
که ممکن نيست ادراکش که يارا نيست تبيانش

شقايقي که نباشد نظير در باغش
جواهري که ندارد همال در کانش

زمين و هرکه بر او خادمي ز درگاهش
سپهر و هرچه در او چاکري در ايوانش