ديوان صائب

جگر را در ذوق داغش کرد گرم عشقبازي ها
به گلشن مي دواند گرمي بازار گلچين را

همان زهر شکايت از لبم در وصل مي ريزد
شکر شيرين نمي سازد مذاق طفل بدخو را

به اين شوقي که من رو در گلستان تو آوردم
نگه دارد خدا از بوسه گرمم لب جو را!

ز خواب بي خودي بيدار کن آن چشم جادو را
که از خط هست در طالع شکستي طاق ابرو را

نگيرد در تو افسون محبت، ور نه چون مجنون
نظربند از نگاهي مي کنم رم کرده آهو را

هوس ريگ روان و تازه رويانند چون شبنم
مده زنهار ره در محفل خود آن گدارو را

گر از عشق حقيقي هست دردي در سرت مجنون
به چشم آهوان مشکن خمار چشم ليلي را

در آن کشور که گردد گوهر افشان خامه صائب
رگ ابر بهاران طي کند طومار دعوي را

ز تدبير معلم دل کجا ساکن شود صائب؟
در آن دريا که لنگر مي کند بي تاب کشتي را

ز تنگي در دل پر خون من شادي نمي گنجد
ز من چون غنچه تصوير، رنگي نيست شادي را

قيامت مي کند در ترکتاز ملک دل، گويا
ز طفل شوخ من دارد فلک دامن سواري را

گهر گرد يتيمي را دهد در ديده خود جا
به چشم کم مبين زنهار گرد خاکساري را

ميان زنگي و آيينه صحبت در نمي گيرد
به دل هاي سيه ظاهر مکن روشن ضميري را

گر آن شيرين سخن تلقين کند گفتار طوطي را
سخن شکر شود در پسته منقار طوطي را

به خود چون مار مي پيچد، سخن چون در ميان آيد
اگر دارد خجل طاوس از رفتار طوطي را

سخن چين مي کند تاريک، عيش صاف طبعان را
مده در خلوت آيينه ره زنهار طوطي را

ز فکر پيچ و تاب آن کمر بيرون نمي آيم
که هجران نيست در پي، وصل معشوق خيالي را

به شکر خنده اي مي پاشد اعضايت ز يکديگر
مده چون غنچه ره در دل نسيم شادماني را

مده از خط غباري در دل خود ره که مي باشد
سياهي نيل چشم زخم، آب زندگاني را

مده از دست در پيري شراب ارغواني را
شراب کهنه از دل مي برد ياد جواني را

چه خون ها مي خورم در پرده دل تا نگه دارم
ز چشم سوزن نامحرم اين زخم نهاني را

نباشد سرکشي در طبع پيران گران تمکين
به صد من زور بردارد ز جا، طفلي کماني را

زر و سيم جهان در پرده دارد عمر کاهي را
به قدر فلس باشد خار زير پوست ماهي را

مکن زنهار دست از پا خطا، گر بينشي داري
که مي پرسند از هر عضو در محشر گواهي را

سر خاري ز شور عشق خالي نيست در گلشن
ازو دارد همانا غنچه گل کج کلاهي را