ديوان صائب

مشو غمگين در ميخانه را گر محتسب گل زد
که جوش گل شراب لعل فام آورد مستان را

ز منع افزون شود شوق گرستن بي قراران را
که افزايد رسايي از گره در رشته باران را

ز خلوت نيست بر خاطر غمي وحدت شعاران را
گره در دل ز پيوندست دايم شاخساران را

مگس را بي تردد عنکبوت آرد به دام خود
يد طولاست در تحصيل روزي گوشه گيران را

کدامين نغمه سنج آمد به اين بستانسرا صائب؟
که از خجلت نفس در دل گره شد خوش صفيران را

چو آب زندگي جان بخش شو در پرده شبها
مکن رسوا به احسان چهره پوشيده حالان را

دم جان بخش را تأثير در آهن دلان نبود
نسازد قرب روح الله روشن، چشم سوزن را

شنيدن پرده پوش و حرف گفتن پرده در باشد
ازان عاقل به از گفتار مي داند شنيدن را

گل نازک سرشتان زود در فرياد مي آيد
لبي چون برگ گل بايد، لب ساغر مکيدن را

اگر چه کوه دارد لنگري، صد سال مي بايد
که از من ياد گيرد پاي در دامن کشيدن را

ضعيفان را به چشم کم مبين در سرفرازي ها
که تيغ تيز بر دارد ز خاک راه سوزن را

عيار همت ما پست ماند از پستي گردون
نفس در سينه مي سوزد چراغ زير دامن را

چو قمري، سرو با آن سرکشي گيرد در آغوشش
نپيچد هر که صائب از خط تسليم، گردن را

نظربندست عاشق رو به هر جانب که مي آرد
غزالان را ببين چون در ميان دارند مجنون را

تو گر هموار باشي، آسمان هموار مي گردد
که از سيلاب در خاطر غباري نيست هامون را

به غير از دختر رز کيست در ميخانه همت
که بخشد گوشه اي، از خاک بردارد فلاطون را

نگردد ترک جست و جو حجاب روزي قانع
گره در بال گردد دانه اين مرغ همايون را

ز زندان نيست پروا عشق را، معشوق اگر باشد
به بوي گنج در خاک است استقرار، قارون را

در آن وادي کنم از سادگي فکر سر و سامان
که مي بايد به پاي مرغ، سر خاريد مجنون را

بود چون کوهکن در عاشقي ثابت قدم هر کس
برون آرد به جان بي نفس از سنگ شيرين را

سر زلفي که در دنبال دارد خط معزولي
کم از خواب پريشان نيست چشم عاقبت بين را

نگاه ساده لوحان بر حرير خواب مي غلطد
هميشه خار در جيب است چشم عاقبت بين را

نواي شور محشر خنده کبک است در گوشش
چه پروا از فغان عاشقان آن کوه تمکين را؟

هوس را در حريم حسن رو دادن به آن ماند
که خار از دست بيرون آورد گلزار گلچين را

ز قرب بوالهوس در آتشم، با آن که مي دانم
که خواهد سوختن آن آتشين رخسار گلچين را