ديوان صائب

نگردد حسن بي پروا، ز پاس خويشتن غافل
ز هر خاري است در زير سپر تيغي نهان گل را

بهشت جاودان خواهي، به دل خوردن قناعت کن
که حرص دانه در دام بلا انداخت آدم را

نکو نامي بزرگان را به پرگار از اثر ماند
ز فيض جام، ذکر خير در دوران بود جم را

به اندک فرصتي از سفله رو گردان شود دولت
که باشد نعل در آتش به دست ديو خاتم را

دل روشن اسير رنگ و بو هرگز نمي گردد
در آتش مي گذارد لاله و گل نعل شبنم را

ز چشم بد خرابات مغان را حق نگه دارد!
که دارد در بط مي، شير مرغ و جان آدم را

دمي دارد مي پا در رکاب زندگي صائب
به غفلت مگذران تا مي توان زنهار اين دم را

نمي آرد به دريا روي، طوفان ديده از ساحل
نگردد ياد دولت در دل ابراهيم ادهم را

نمي شد شبنم من خرج دامان گل و نسرين
اگر يک ذره در دل مهر مي بود آفتابم را

مکن يارب گران در منتهاي عمر گوشم را
سبک زين بار سنگين ساز با اين ضعف دوشم را

من آن رنگين نوا مرغم که در هر گلشني باشم
ز دست يکدگر گلها ربايند آشيانم را

تو با اين ناز تا در خلوت آغوش مي آيي
تپيدن مي کند از مغز خالي استخوانم را

به جز انصاف، هر چيزي که خواهي در دکان دارد
دهد يارب خدا انصاف، آن غارتگر جان را

چنان گل خوار شد در عهد روي دلگشاي او
که بلبل مي دهد بر باد، اوراق گلستان را

شود هر ذره خورشيد دگر در عالم افروزي
اگر قسمت کني بر عالم آن حسن به سامان را

اگر چه پسته مي گرديد در شکر نهان دايم
به خط سبز پنهان کرد آن لب شکرستان را

قلم در پنجه ياقوت شد انگشت حيراني
به دور لعل او تا ديد آن خط چو ريحان را

نگردد تنگ خلق عشق از بي تابي عاشق
غباري نيست از ريگ روان در دل بيابان را

به همت جسم را همرنگ جان کن در سبکروحي
ببر زين فرش با خود اين غبار عرش جولان را

غم عالم فراوان است و من يک غنچه دل دارم
چسان در شيشه ساعت کنم ريگ بيابان را؟

مکن کوتاه در ايام خط زلف پريشان را
که باشد ناگزير از مد بسم الله ديوان را

به زخم چرخ تن در ده که جز اميد همواري
نباشد مرهم ديگر، درشتي هاي سوهان را

ز جمعيت کف افسوس باشد حاصل ممسک
که از درياي گوهر، باد در دست است مرجان را

نهان در خط سبز آن لعل شکر بار را بنگر
نديدي زير بال طوطيان گر شکرستان را

مرا از قرب شبنم در گلستان شد چنين روشن
که خوبان از هوا گيرند صائب پاک چشمان را