ديوان صائب

ازان در چار موسم بر سر شورست سودايش
که چون عنبر، بهار بي خزاني هست عاشق را

ز رنگ آميزي عشق آن که آگاه است، مي داند
که در هر دم بهاري و خزاني هست عاشق را

ز کوه بيستون فرهاد ازان بيرون نمي آيد
که مي گردد دو بالا، ناله در کهسار عاشق را

ز خط روزي که شد خون عقيقش مشک، دانستم
که خواهد سوخت در دل آرزو بسيار عاشق را

به عيب بي وفايي همچو گل مشهور مي گردد
اگر در سوختن از پا برآيد خار عاشق را

ز شوق سنگ طفلان چون فلاخن نيست آرامش
اگر چه هست چون دل شيشه اي در بار عاشق را

مي لعلي اگر در سنگ رو پنهان کند صائب
بس است از هر دو عالم نشأه ديدار عاشق را

معلم نيست حاجت در تپيدن کشته دل را
که خون رقص رواني مي دهد تعليم بسمل را

دل بي عشق را در رخنه ديوار نسيان نه
مبر با خود به ديوان جزا اين فرد باطل را

زياد مرگ اگر بي تاب گردم جاي آن دارد
که من در راه کردم از گراني خواب منزل را

ز شور بحر دارد لذتي جان غريق من
که باشد جلوه موج خطر در چشم ساحل را

دل مجروح ما را بي قراري در سماع آرد
که پر بر هم زدن مطرب بود مرغان بسمل را

نلرزد چون ز بي آراميم مهد لحد بر خود؟
که من در راه کردم از گراني خواب منزل را

به دنياي دني بگذار جسم پاي در گل را
که نتوان راست گردانيدن اين ديوار مايل را

مده در عالم پرشور دامان رضا از کف
که ساحل مي کند تسليم اين درياي هايل را

مشو در خاکدان عالم از ياد خدا غافل
که نور ذکر، گوهر مي کند اين مهره گل را

تن بي معرفت نگذاشت دل را سر برون آرد
زمين شور در خود محو سازد تخم قابل را

بلا بر اهل غفلت از در و ديوار مي بارد
ز هر خاري خطر چون تير باشد صيد غافل را

مهيا در دل تنگ است برگ عيش بلبل را
ز خود طرف کلاه غنچه بيرون آورد گل را

برون از زير سنگ اين سنبل سيراب مي آيد
نهان در پيچش دستار نتوان کرد کاکل را

به پروين مي رساند دانه من خوشه خود را
ترقي هست اگر در پله طالع تنزل را

گهر ز افتادگي از باغ پاي تخت کرد آخر
که مي گويد ترقي نيست در طالع تنزل را؟

چنان از شرم زلفش آب شد در چشمه ها سنبل
که نتوان امتياز از موج کردن زلف سنبل را

فريب جسم خوردم، کشتيم در گل نشست آخر
نمي ماندم به جا، گر مي گرفتم دامن دل را

ميار از آستين زنهار بيرون دست گستاخي
که از هر خار، تيري هست در بحر کمان گل را