ديوان صائب

گذارد عشق هر کس را که نعل شوق در آتش
به اسب چوب صائب طي کند صحراي آتش را

ميفشان تخم قابل در زمين شور بي حاصل
به بي دردان مخوان زنهار صائب شعر دلکش را

ز خط گفتم رخش پنهان شود از ديده ها، غافل
که رسوا مي کند در روز روشن دود، آتش را

دو عالم خاک مي شد در رهش از جلوه اول
فتادي بر زمين گر سايه آن بالاي سرکش را

چه سازد وحشت نخجير با آن چشم خوش مژگان؟
که خالي مي کند در هر گشادي چار ترکش را

در آغوش نسيم صبحدم بي پرده چون بينم؟
گل رويي که من وا کرده ام بند نقابش را

ز روي آتشينش حيرتي رو داد آتش را
که چندين عقده در کار از سپند افتاد آتش را

مرا در واديي مي جوشد از دل عقده مشکل
که نتواند گره از دل گشودن باد آتش را

ز زندان ماه کنعان خوي خود صائب نگرداند
نخواهد سرکشي در سنگ رفت از ياد آتش را

به چشم اشکبار من چه خواهد کرد، حيرانم
بر رويي که در چشم آب مي گرداند آتش را

نمي باشد سپر انداختن در کيش ما صائب
سپند ما به ميدان جدل مي خواند آتش را

حيات جاوداني از خدا چون خضر مي خواهم
که آرم در نظر با کام دل، قد بلندش را

مگر در بوستان شد جلوه گر آن قامت رعنا؟
که سر و انگشت حيرت گشت بر لب جويبارش را

فضاي غنچه با جوش بهاران برنمي آيد
دهم چون جاي در دل درد و داغ بي شمارش را؟

به حرف عاشق بيدل، که پردازد در آن محفل
که چون طوطي به گفتار آورد آيينه زنگش را

من ديوانه راسرگشته دارد اين طمع صائب
که گيرم چون فلاخن در بغل يک بار سنگش را

کنار حسرتي از طوق قمري تنگتر دارم
نمي دانم که چون در بر کشم سرو روانش را؟

در آن وادي که مغزم سرمه چشم غزالان شد
ز دست موج، روغن مي چکد ريگ روانش را

کند از دورباش ناز او پهلو تهي گردون
چه حد دارد که در آغوش گيرد هاله ماهش را؟

ز دست انداز او گردد نگارين، پاي سيمينش
نپيچد بر کمر در جلوه، گر زلف سياهش را

ازان غارتگر ايمان و دل، رويي که من ديدم
عجب دارم به رو آرند در محشر گناهش را

زد از بي تابي دل بر در بيگانگي صائب
پس از عمري که با خود آشنا کردم نگاهش را

ازان پاک است از گرد علايق دامن پاکش
که دايم در نظر آب رواني هست عاشق را

ازان چون زلف مي باشد مسلسل پيچ و تاب او
که در مد نظر موي مياني هست عاشق را

نباشد غير کوه غم که افشرده است پا در دل
درين وحشت سرا گر همزباني هست عاشق را