ديوان صائب

رگ خواب مرا در دست دارد چشم پر کاري
که از هر جنبش مژگان به رقص آرد قيامت را

نمک مي ريزد از لبهاي جانان وقت خاموشي
نمکدان چون کند در حقه آن کان ملاحت را؟

به اندک فرصتي نخل از زمين پاک مي بالد
مکن در صبحدم زنهار فوت آه ندامت را

نمي شد زنگ کلفت سبزه اميد من صائب
اگر مي بود آبي در جگر ابر مروت را

نهان کرده است رويت در نقاب حشر جنت را
فرو برده است فکر مصرع قدت قيامت را

ز منت نشکند در ناخنت ني تا شکر صائب
چو موران توتياي ديده کن خاک قناعت را

در آن گلشن که عمر باغبان از گل بود کمتر
زهي غافل که ريزد بر زمين رنگ اقامت را

به نخل بارور سنگ از در و ديوار مي بارد
اگر اهل دلي، آماده شو صائب ملامت را

اگر خواهي به يوسف در ته يک پيرهن باشي
مده تا ممکن است از دست، دامن فرصت خود را

ندارد در خور من باده اي گردون مينايي
مگر از خون دل لبريز سازم ساغر خود را

به دلتنگي چنان چون غنچه تصوير خو کردم
که بر روي نسيم صبح نگشايم در خود را

ز سربازي درين گلشن چنان خوشوقت مي گردم
که مي ريزم چو گل در دامن گلچين زر خود را

مرا اين روسفيدي در ميان تيره روزان بس
که کردم صرف آن آيينه رو خاکستر خود را

ز بيم ديده بد، چون زره زير قبا دارم
نهان در پرده بي جوهري ها جوهر خود را

به صد آغوش، گل زان دستگاه حسن عاجز شد
به يک آغوش چون در برکشم سيمين بر خود را؟

ندارد جاي بال افشاني من عرصه گردون
چه بگشايم در آغوش قفس بال و پر خود را؟

من آزاده را در خون کشد چون پنجه شيران
ز نقش بوريا سازم اگر پيراهن خود را

عروس ملک در عقد دوام کس نمي آيد
لب خشک است از آب زندگي قسمت سکندر را

لب ياقوت او تا داد از خط عرض لشکر را
حصاري کرد در گرد يتيمي آب گوهر را

نمي دانم چه خواهد کرد با طوفان اين دريا
که در موج نخستين، کشتي ما باخت لنگر را

مکن چون تنگ ظرفان شکوه از داغ سيه بختي
که در طالع بهار بي خزاني هست عنبر را

به فرياد سپند ما درين محفل که پردازد؟
که اخگر در گريبان است از خوي تو آتش را

دو بالا مي شود شور جنون در دامن صحرا
که گردد بال و پر ميدان خالي اسب سرکش را

کجا آگاه گردي از دل صاف خشن پوشان؟
که از آيينه داري در نظر پشت منقش را

فضاي آسمان تنگ است بر جولان شوخ او
به افسون چون توان در شيشه کردن آن پريوش را؟