167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
خيال دور گرد يار، تنها مي کند ما را
به شيريني دگر در کار دريا مي کند ما را
که در هر گردشي مست تماشا مي کند ما را
که باغ دلگشايي هست در کنج قفس ما را
ز گردش نيست حاصل غير مشتي خار و خس ما را
زبان آهنين در ناله باشد چون جرس ما را
به پاي خم برد از گوشه زندان عسس ما را
در ايام خزان بيرون مياور از قفس ما را
سيه چشمي که در پي مي دود مرغ دل ما را
به آب روي رحمت سبز گردان دانه ما را
ز برق بي نيازي حفظ کن کاشانه ما را
که منع از کوچه گردي مي کند ديوانه ما را؟
به آب زندگاني مي رساند خانه ما را
بهشت جاودان در پرده پنهان است دلها را
کجا انديشه آب و غم نان است دلها را؟
ز فريادي به منزل مي رسانم کاروان ها را
ز خامي در تنور سرد مي بندند نانها را
که نعلي هست در آتش ز هر گرداب دريا را
که آب تلخ در ساغر شود خوناب دريا را
که آتش مي جهد از ديده پر آب دريا را
تواند خاک ها در کاسه سر کرد دريا را
به ماهي خامشي بالين و بستر کرد دريا را
که از خط در کمين روز سياهي هست آن لب را
که آزادي بود بر دل گران اطفال مکتب را
که استمرار نعمت مي کند بي قدر نعمت را