ديوان صائب

(نسيم از کار مي ماند، صبا بر خاک مي افتد
در آن گلشن که آن سرو خرامان مي شود پيدا)

گراني هاي غفلت لازم افتاده است دولت را
که در جوش بهاران خواب سنگين مي شود پيدا

سبکروحانه سر کن گر سبکباري طمع داري
که در دل کوه غم از کوه تمکين مي شود پيدا

ز حرف عشق، صائب مي روند افسردگان از جا
اگر در مرده ها جنبش ز تلقين مي شود پيدا

اگر خود را نبيند در ميان مستغرق دريا
به هر موجي که آويزد، کناري مي شود پيدا

ز دست رشک هر داغي که پنهان در جگر دارم
به صحرا گر بريزم لاله زاري مي شود پيدا

اگر در دل ز سوز عشق داغي مي شود پيدا
به هر جانب که رو آري چراغي مي شود پيدا

چراغ لاله از صدق طلب در سنگ روشن شد
براي سينه ما نيز داغي مي شود پيدا

درين موسم که صائب مي کند هنگامه آرايي
چه خوش باشد اگر بلبل شود در بوستان پيدا

يکي صد شد ز خط، حسن لب ياقوت فام او
که گردد در نگين دان بيشتر حسن نگين پيدا

سخن سنجيده گفتن نيست کار هر تنک ظرفي
نمي گردد ز هر آب تنک، در ثمين پيدا

نبود از درد دين، زين پيش خالي هيچ دل صائب
به درمان در زمان (ما) نگردد درد دين پيدا

ز چشم پر خمارش نيستم آگه، همين دانم
که خون در دل کند لبهاي ميگونش تمنا را

اگر بيرون دهم خوني که پنهان در جگر دارم
ز حيرت چشم قرباني شود گرداب، دريا را

دگر وحشي نگاهي مي زند پيمانه در خونم
که هر مژگان او عمر ابد بخشد تماشا را

عبير پيرهن در ديده اش گرد کسادي شد
چه خجلت ها که رو داد از تماشايت زليخا را

اگر چه در نظرها چون شرر بي وزن مي آيم
گريبان مي درد بي تابي من سنگ خارا را

ز چاه افتادن يوسف همين آواز مي آيد
که در صحراي پر چاه وطن، فهميده نه پا را

چو گرداب آن که دارد سير در ملک وجود خود
کمند وحدت خود مي شمارد موج دريا را

ز شوق آنها که دارند آتشي در زير پاي خود
گل بي خار مي سازند خارستان دنيا را

چنان دانسته مي بايد درين دنيا نهي پا را
که بر موي ميان مور در صحرا نهي پا را

قدم بيجا نهادن در قفا دارد پشيماني
ادا کن سجده سهوي اگر بي جا نهي پا را

حضور کنج عزلت گر ترا از خاک بردارد
اگر در خلد خوانندت به استغنا نهي پا را

اگر چه در دو عالم نيست ميدان جنون ما
همان بي طاقتي صحرا به صحرا مي برد ما را

اگر غفلت نهان در سنگ خارا مي کند ما را
جوانمردست درد عشق، پيدا مي کند ما را