ديوان صائب

چون نمي گردد سري از سايه ات اقبالمند
اي هما در روز ابر از آشيان بيرون ميا

در کنار بحر بيش از بحر مي باشد خطر
پا به دامن کش چو مرکز از ميان بيرون ميا

ز دل باشد، گشادي هست اگر در حشر جانها را
که عقل از اندرون خانه مي دارد کليد آنجا

در اقليم مدارا ضعف بر قوت بود غالب
به مويي مي توان کوه گراني را کشيد آنجا

ز خشکي، خرده اي کز تنگدستان در گره بستي
عرق خواهد شد و بر چهره ات خواهد دويد آنجا

اگر اينجا گشايي عقده اي از کار محتاجان
در جنت به رويت باز گردد بي کليد آنجا

مرو چون غافلان اي طالب منزل به خواب اينجا
که نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اينجا

به پيچ وتاب کوته مي شود اين راه بي پايان
مکن تا هست فرصت، کوتهي در پيچ و تاب اينجا

به بازار قيامت نيست رايج هر زر قلبي
مکن جز در دو داغ عشق، نقدي انتخاب اينجا

هوا در پرده بيگانگي دارد ترا صائب
تهي از باد نخوت کن سر خود چون حباب اينجا

ترا در بوته گل بهر آن دادند اين مهلت
که سيم ناقص خود را کني کامل عيار اينجا

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشين اينجا
که چشم بد به قدر نقش باشد در کمين اينجا

کليد گنج شو، نه قفل در، ارباب حاجت را
که ماري مي شود هر چين که داري بر جبين اينجا

زر بي غش ز پاکي خط پاکي در بغل دارد
نينديشد ز دوزخ هر که گردد پاک دين اينجا

ز تنهايي نخواهي کرد وحشت در لحد صائب
اگر پيش از اجل گرديده اي عزلت گزين اينجا

جهان چون کاروان ريگ دارد نعل در آتش
مکن چون غافلان ريگ روان را تکيه گاه اينجا

به خون خوردن گشايد عقده سر در گم عالم
چنان کز باده روشن، ته دلها شود پيدا

گذارد سرو را از طوق قمري نعل در آتش
به هر گلشن که آن سرو سهي بالا شود پيدا

مگر در آشيان از بيضه ام صياد بردارد
که دارد صبر چنداني که بال و پر شود پيدا؟

به ميزان مي شود سنگ تمام از سنگ کم ظاهر
عنا و فقر در آيينه محشر شود پيدا

اثر در زير گردون از دل وحشي نمي يابم
سپند من مگر بيرون اين مجمر شود پيدا

بود سنگ محک از کارهاي سخت، مردان را
که در خارا تراشي تيشه را جوهر شود پيدا

ز ابردست ساقي جسم خشکم لاله زاري شد
که در دل هر چه دارد خاک، از باران شود پيدا

شکوفه با ثمر هرگز نگردد جمع در يک جا
محال است اين که با هم نعمت و دندان شود پيدا

چو داري فرصتي، تسخير دلها را غنيمت دان
که اين نخجير در صحراي امکان مي شود پيدا