ديوان قاآني

فرقه يي همچون زنان گشتند در چادر نهان
جوقه يي در نيمشب کردند از کشور فرار

جادويي در زلف مفتولش گروه اندر گروه
ساحري در چشم مکحولش قطار اندر قطار

صوفي اينجا در سماع و مطرب آنجا در سرود
عاشق اينجا شادمان و دلبر آنجا شادخوار

چشمها در چشم ساقي کامها بر جام مي
گوشها بر لحن مطرب رويها در روي يار

مي بده کامروز در گيتي منم خلاق نظم
و آزمودستي مرا در عين مستي چند بار

خاصه اندر ملک ايران خاصه اندر عهد شاه
خاصه در شيراز در دوران صاحب اختيار

دست او در بزم منعم چون عطاي ايزدي
قهر او در رزم مبرم چون قضاي کردگار

ليک باور شد مرا روزي که ديدم کلک تو
رفت در ظلمات و بازآورد در شاهوار

تا بود خورشيد شاه اختران در آسمان
شاه شاهان باد شاهنشاه ما در روزگار

گر چه مديح ترا طول سخن در خورست
ليک نکوتر بود در همه جا اختصار

زان باده کز شعاعش در شب پديد شد
غوغاي جنگ افغان در ملک قندهار

در کوه همت تو کند سنگ را عقيق
در بحر هيبت تو کند آب را بخار

روزي خيال جود تو در خاطرم گذشت
تا روز حشر خيزد ازو در شاهوار

گر در بهشت صورت تيغ تو برکشند
در دوزخ از نشاط بر قصد گناهکار

بحري تو در سخا و حوادث بسان موج
اين موج در تردد و آن بحر برقرار

بربجاي شانه در زلفش همه پيچ و شکن
بربجاي سرمه در چشمش همه خواب و خمار

گنج باد آورد خواهي ابر بنگر در هوا
سيم دست افشار جويي آب بين در جويبار

راغ گويي تبت و خرخيز دارد در بغل
باغ گويي خلخ و نوشاد دارد در کنار

اختيار هر چه خواهي هست در فرمان او
غير بخشيدن که در بخشش ندارد اختيار

اعتبار هرکه پرسي هست در دوران او
غير بحر و کان که در عهدش ندارد اعتبار

گرچه مدحت در سخن بايد ولي در مدح تو
غير از آنم اعتذاري هست نعم الاعتذار

در رقص فتادند و سرين هاي مدور
در چرخ زدن آمد چون گنبد دوار

در زير آسمان و فراتر ز آسمان
در ملک روزگار و فزونتر ز روزگار

رويش چو در غضب فلک و دردالامان
رايش چو در سخط ملک و ذکر زينهار

در بحر ژرف اگر به عطوفت نظر کند
هر قطره اش شود به شبه در شاهوار