ديوان صائب

خون غيرت در دل رحمت نمي آيد به جوش
تا نگردد لاله زار از داغ مي دامان ما

ما چرا سر در سر انديشه سامان کنيم؟
آن که سر داده است، آخر مي دهد سامان ما

راز پنهاني که جم در جام نتوانست ديد
بي حجاب از خشت خم مي بيند افلاطون ما

مي شود خوشوقت از خلوت دل محزون ما
در خم خالي چو مي مي جوشد افلاطون ما

گر چه جاي باده، خون در جام ما چون لاله است
داغ دارد عالمي را کاسه پر خون ما

مي گذارد پنجه شير و بال مي ريزد عقاب
در بياباني که جولان مي کند مجنون ما

صبح نتواند شفق را در ته دامن نهفت
مي کند گل از بياض گردن او خون ما

خون ما گيراترست از غمزه خونخوار تو
رحم کن اي سنگدل بر خود، مرو در خون ما

مي کشد از طوق قمري، حلقه ها در گوش سرو
بس که افتاده است رعنا مصرع موزون ما

حال باطن را قياس از حال ظاهر مي کند
دام را در خاک مي بيند دل داناي ما

گر چه در مصر فراموشي مقيد مانده ايم
مي رسد چون جامه يوسف به کنعان بوي ما

چون نگردد آب جان ها تيره در زندان جسم؟
رنگ مي گرداند از يک جا ستادن آبها

مي به دورافکن که تا بر خويشتن جنبيده ايم
خون ما را مي کند در کوزه اين دولابها

محو و اثبات جهان در عالم حيرت يکي است
فارغ است آيينه از آمد شد تمثال ها

نوش اين محنت سرا را نيش ها در چاشني است
پرده ادبار باشد سر به سر اقبال ها

تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام ها
چون رم آهو بياباني شدند آرام ها

دلبري را زلف او در دور خط از سر گرفت
مي شود از خاک افزون حرص چشم دام ها

سنگ مي شد پيش ازين در پنجه ابرام، موم
از دل سخت تو بي تأثير شد ابرام ها

اين غزالي را که من صياد او گرديده ام
چشم حسرت مي شود در رهگذارش دام ها

فتنه چشم تو تا بيدار شد از خواب ناز
در شکر شد خواب شيرين تلخ بر بادام ها

اي در آتش از گل روي تو نعل لاله ها
ماه رخسار ترا از حلقه خط هاله ها

چرخ مي گردد به کام مردم دون اين زمان
گر به نوبت بود در ايام پيشين آسيا

سعي در رزق کسان دل را منور مي کند
کم بود دلهاي شب بي شمع بالين آسيا

نيست يک گندم خيانت در سرشت آسمان
هر چه بردي، جو به جو پس مي دهد اين آسيا

نعلش از خورشيد صائب روز و شب در آتش است
تشنه خون است از بس گردش اين آسيا