ديوان صائب

گر چه صائب دست ما خالي است از نقد جهان
چون جرس آوازه اي در کاروان داريم ما

گر چه ما با ماه کنعان زير يک پيراهنيم
جا ز شرم عشق در بيت الحزن داريم ما

گر چه ما را نيست بر روي زمين ويرانه اي
خانه ها چون گنج در زير زمين داريم ما

از گريبان گل بي خار اگر سر بر زنيم
خار در چشم از نگاه دوربين داريم ما

نيست چون آيينه در پيشاني ما چين منع
زشت و زيبا را به خود هموار مي سازيم ما

در زمين گيران کند وجد و سماع ما اثر
نقطه را سرگشته چون پرگار مي سازيم ما

از کمين گريه ما اي فلک غافل مشو
بي خبر چون سيل در ويرانه مي ريزيم ما

يا در آن زلف پريشان جاي خود وا مي کنيم
يا به خاک ره ز دست شانه مي ريزيم ما

در بساط ما چو ابر نوبهاران بخل نيست
هر چه مي آيد به کف، رندانه مي ريزيم ما

در حريم زلف اگر نگشايد از ما هيچ کار
آبي از مژگان به دست شانه مي ريزيم ما

گر به ظاهر چون لب پيمانه خاموشيم ما
از ته دل چون خم سربسته در جوشيم ما

از دل روشن رگ خواب جهان در دست ماست
گر به ظاهر همچو چشم يار مدهوشيم ما

چشم مست يار شد مخمور و مدهوشيم ما
باده از جوش نشاط افتاد و در جوشيم ما

از شراب ما رگ خامي است صائب موج زن
گر چه عمري شد درين ميخانه در جوشيم ما

مي توان از شمع ما گل چيد در صحراي قدس
زير گردون چون چراغ زير دامانيم ما

گر چه در ظاهر لباس ماست از زنگار غم
از طرب چون پسته زير پوست خندانيم ما

گر چه در نظم جهان کاري نمي آيد ز ما
از حديث راست، سرو اين خيابانيم ما

در دل هر کس که صائب آه دردآلود نيست
بي تکلف، مجمر بي عود مي دانيم ما

مي کشد ما را کجي در خاک و خون چون تيغ کج
راستي را رايت منصور مي دانيم ما

گو مزن در پيش ما منصور لاف پختگي
ميوه تا بر شاخ باشد خام مي دانيم ما

شکوه با ناراستي از چرخ کجرو مي کنيم
راستي در جوي کج از آب مي جوييم ما

گرميي کز عشق بايد جست آن را در لباس
از سمور و قاقم و سنجاب مي جوييم ما

از حقيقت روي صائب در مجاز آورده ايم
ماه را دايم ز طشت آب مي جوييم ما

گر چه طوفان از جگرداري است بر دريا سوار
دست و پا گم مي کند در بحر بي پايان ما

در رياض جان ز آه سرد ما خون مي چکد
بي طراوت از سفال جسم شد ريحان ما