ديوان صائب

صائب از ما کنج عزلت را به زر نتوان خريد
عشرت روي زمين در خانه مي يابيم ما

هرچه هر کس را بود در دل نهان، چون آينه
صائب از فيض صفاي سينه مي يابيم ما

فيض بالادست مينا را طلب در کار نيست
چون لب ساغر، لب از ابرام مي بنديم ما

مطلب ما بي دلان از چشم بستن خواب نيست
در به روي آرزوي خام مي بنديم ما

نيست صائب چون شرر ما را به جان دلبستگي
چشم در آغاز از انجام مي بنديم ما

معني يک بيت بوديم از طريق اتحاد
چون دو مصرع گر چه در ظاهر جدا بوديم ما

چون دو برگ سبز کز يک دانه سر بيرون کند
يکدل و يکروي در نشو و نما بوديم ما

هر که پا کج مي گذارد ما دل خود مي خوريم
شيشه ناموس عالم در بغل داريم ما

در شکار شوخ چشمان دست و پا گم مي کنيم
ورنه آهو را به دام خويش مي آريم ما

گر به پا، درد سر آن آستان کم مي دهيم
از ره اخلاص دستي در دعا داريم ما

تلخکامان را به شيريني دهن خوش مي کنيم
در زمين شور بيش از پاک مي باريم ما

گر چه ما را نيست وزني در نظرها چون حباب
قدر ما اين بس که دريا را هواداريم ما

مي برد خاکستر ما را به سير لامکان
آتشي کز شوق او در زير پا داريم ما

زان خزان خوشتر بود ما را که ايام بهار
خار در پيراهن از نشو و نما داريم ما

(نان ما را شرم در درياي خون انداخته است
گنج ها نقصان ز شرم نارسا داريم ما)

تا غبار خط او را در نظر داريم ما
منت روي زمين بر چشم تر داريم ما

فکر ما هر روز گردد يک سر و گردن بلند
تا نهال قد او را در نظر داريم ما

مي کند ما را ز روي تلخ دريا بي نياز
قطره آبي که در دل چون گهر داريم ما

شيوه هاي چشم او را در نظر داريم ما
مو به مو زان جنبش مژگان خبر داريم ما

ديدن پا خوشترست از بال و پر طاوس را
عيب خود را در نظر بيش از هنر داريم ما

در گلستاني که خاک از باد سبقت مي برد
از گل و شبنم وفاداري طمع داريم ما

يوسف ما در لباس گرگ مي آيد به چشم
صائب از اخوان چرا ياري طمع داريم ما؟

در چنين راهي که مردان توشه از دل کرده اند
ساده لوحي بين که فکر آب و نان داريم ما

همچنان در قطع راه عشق کندي مي کنيم
گر چه از سنگ ملامت صد فسان داريم ما

گر چه مي دانيم آخر سر به سر افسانه ايم
پنبه ها در گوش از خواب گران داريم ما