ديوان صائب

چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما
پيچ و تاب بي قراري ها بود مکتوب ما

جذبه دريا دليل سيل پا در گل بس است
رهنما را مي شمارد سنگ ره مجذوب ما

هست در هر نقطه اي پوشيده صد طومار حرف
سرسري چون خامه صائب مگذر از مکتوب ما

آه آتشبار را در سينه مي سوزد نفس
تا شود نرم اين دل چون بيضه فولاد ما

صبح بر خورشيد مي لرزد ز آه سرد ما
کوه مي دزدد کمر در زير بار درد ما

فتح ما آزاد مردان در شکست خود بود
گو دل از ما جمع دارد دشمن نامرد ما

بازي ما گر چه اول خام مي آيد به چشم
در عقب دارد تماشاهاي رنگين، نرد ما

در گذر اي آسمان از وادي آزار ما
شيشه خود را مزن بر سنگ بي زنهار ما

از قماش دل چه مي پرسي، نظر بگشا ببين
ماه کنعان يک خريدار است در بازار ما

مغز دينداري است آن کفري که ما خوش کرده ايم
سبحه را در دل سراسر مي رود زنار ما

گر چه از خاکيم، در جنبش گرانجان نيستيم
برگ کاهي مي شود بال و پر ديوار ما

در شکست ناخن خود دست بر مي آورد
آن که مي خواهد که بگشايد گره از کار ما

کو مي تلخي که تا بويش نهد پا در رکاب
چون کف دريا پريشان رو شود دستار ما

دل ز بيم غمزه از زلفش نمي آيد برون
بيشتر در پرده شب مي چرد نخجير ما

از نظر بستن ز دنيا شد دل ما کامياب
صيد خود را بازيافت در پوشيده چشمي باز ما

ما ميان معني نازک به دست آورده ايم
بهله در دل داغ ها دارد ز دست انداز ما

يک جهان بي درد را در حلقه ماتم کشد
چون کند گيسو پريشان آه ماتم سوز ما

آمدي اي عشق و آتش در صلاح ما زدي
خوب کردي، پينه اي بود اين ردا بر دوش ما

نعره ما مي کند مهر خموشي را سپند
خشت خم را در فلاخن مي گذارد جوش ما

چون صدف از سينه صافي قطره را گوهر کنيم
وقت تخمي خوش که افتد در زمين پاک ما

شبنم ما گر چه صائب در نمي آيد به چشم
تازه دارد گلستان را ديده نمناک ما

ما گشاد کار خود در ساده لوحي ديده ايم
نقش کار چنگل شاهين کند با بال ما

هر لباسي را که چشمي نيست در پي، خوشترست
تلخ دارد خواب مخمل را قباي شال ما

هر که دولت يافت، شست از لوح خاطر نام ما
اوج دولت طاق نسيان است در ايام ما

فقر را از ديده بد پرده داري مي کنيم
گر به ظاهر در لباس صوف و سنجابيم ما