ديوان صائب

در حريم کعبه خودبين سجده بت مي کند
قبله رو گرداندن است از خويشتن اين خانه را

رحم کن بر ما سيه بختان که با آن سرکشي
شمع در شبها به دست آرد دل پروانه را

سرمپيچ از تيغ اگر داري سر جانان که هست
ره در آن کاکل ز هر زخم نمايان شانه را

آسمان ها در شکست من کمرها بسته اند
چون نگه دارم من از نه آسيا يک دانه را؟

يک جهت شو در طريق حق که نتواند گرفت
هر دو عالم پيش راه همت مردانه را

شب کز آن رخسار آتشناک مجلس در گرفت
شمع پنهان شد به زير بال و پر پروانه را

جان ز ما خواهي محبت کن که روي گرم شمع
در هلاک خود کند صاحب جگر پروانه را

طالب نور حق از هر ذره اي در آتش است
تازه گردد داغ شمع از هر شرر پروانه را

بر ندارد دل در ايام خط از رويش نظر
کار افتاده است با شمع سحر پروانه را

بس که صائب خانه ام روشن ز سوز دل شده است
جامه فانوس آيد در نظر پروانه را

برگ عيش بيکسان در هر گذر آماده است
سنگ، هم نقل است و هم رطل گران ديوانه را

با من مجنون مکن کاوش ز ناداني که نيست
غير حرف راست، تيري در کمان ديوانه را

سنگ بارد صائب از ياد جنون بر سر مرا
هر کجا گيرند طفلان در ميان ديوانه را

درد و داغ عشق را در دل نهفتن مشکل است
اين سپند شوخ، مجمر مي کند گنجينه را

شد ز بخت تيره، دل را در نظر عالم سياه
گر چه مي باشد ز خاکستر جلا آيينه را

عالم صورت نمي شد پرده بينايي اش
در صفا مي بود اگر چون رو، قفا آيينه را

چهره ات گل در گريبان مي کند آيينه را
طره ات سنبل به دامان مي کند آيينه را

طوطي از شرم صفاي روي او، از بال و پر
در لباس زنگ پنهان مي کند آيينه را

در تماشاگاه حسن دين و دل پرداز او
آه مي خيزد ز دل بي اختيار آيينه را

در نزاکت خانه دل ها نفس را پاس دار
تيره مي سازد دم سردي هزار آيينه را

يک نظر رخسار او را ديد و مدتها گذشت
آب مي گردد همان در چشم تر آيينه را

کم نشد از گريه اندوهي که در دل داشتم
پاک نتوان کرد با دامان تر آيينه را

علم رسمي مي گزد روشندلان را همچو مار
مي خلد در دل ز جوهر نيشتر آيينه را

آه سرد ما جهاني را به شور آورده است
مي کند کار نمک در ديده ها مهتاب ما

از دل چاکيم در دير و حرم با آبروي
کافر و مؤمن نمي پيچد سر از محراب ما