ديوان صائب

نقد جان را چون شرر بر آتشين رويي فشان
در گره تا کي توان چون غنچه بست اين خرده را؟

اي گل بي درد، پر زر کن دهان بلبلان
در گره چون غنچه خواهي بست چند اين خرده را؟

دل سيه سازد در و ديوار، سودا کرده را
شهر زندان است روي دل به صحرا کرده را

از دل شب مي کند در يوزه روز سياه
ديد تا ماه تمام آن روي مشک اندوده را

چند باشم زان رخ مستور، قانع با خيال؟
در گريبان تا به کي ريزم گل ناچيده را؟

من که در صحراي خودکامي سراسر مي روم
چون توانم جمع کردن اين دل صد پاره را؟

مور در خرمن ز نقل دانه عاجز مي شود
حسن کامل، مي کند بي دست و پا نظاره را

از لحد در هر نفس چندين دهن وا مي کند
نيست ممکن سير گشتن خاک مردم خواره را

مي کند امروز صائب موم ني در ناخنم
من که ناخن گير مي کردم به آهي، خاره را

گفتم از خط شوق آن لبهاي ميگون کم شود
خط يکي صد ساخت در دل خارخار بوسه را

افکند بيم تمامي در شمار من غلط
گر دو صد نوبت ز سر گيرم شمار بوسه را!

ريخته است از بس که نقد جان به روي يکدگر
نيست قدر خاک در کويش نثار بوسه را

آن که در آيينه دارد بوسه را از خود دريغ
کي به عاشق واگذارد اختيار بوسه را؟

در خراباتي که ما لنگر ز مستي کرده ايم
دعوي جلوه است با سرو خرامان شيشه را

مي کشان را شکوه اي از گردش افلاک نيست
در بغل دارند صائب مي پرستان شيشه را

دوربين مي گيرد از ايام، حيف خويش را
مي کند در هفته اي گل خنده يکساله را

گر چه در سير مقامات است کاهل اسب چوب
ني به منزل مي رساند کاروان ناله را

اين که کردم خرده جان صرف اين بي حاصلان
مي فشاندم در زمين شور کاش اين دانه را

مي کند عشق گران تمکين، سبک جانانه را
شمع مي گردد در اينجا گرد سر پروانه را

نغمه در جوش آورد خون من ديوانه را
مي رساند ناخن مطرب به آب اين خانه را

چشم شور تلخکامان حلقه بر در زد مرا
تا چو زنبور عسل پر شهد کردم خانه را

سبحه تزوير زاهد نيست بي مکر و فريب
ريشه ها در دل دوانيده است دام اين دانه را

مي رساند بوي مي خود را به مخموران خويش
گو برآرد محتسب با گل در ميخانه را

محو شد در حسن آن کان ملاحت، ديده ها
از زمين شور، بيرون شد نباشد دانه را

نيست پروا سيل بي زنهار را از کوچه بند
مي گشايد زور مي آخر در ميخانه را