ديوان صائب

در قيامت هم نخواهم از عتابش شکوه کرد
زين زبان بندي که کرد آن چين پيشاني مرا

عشق تا دست نوازش بر سر دوشم کشيد
عمر چون کاکل به سر شد در پريشاني مرا

زندگي گرديد از قد دو تا پا در رکاب
برد از عالم برون اين اسب چوگاني مرا

تا درين گلشن پر و بالم چو طوطي سبز شد
غوطه در زنگ قساوت داد خودبيني مرا

با دل بي آرزو بر دل گرانم يار را
آه اگر مي بود در خاطر تمنايي مرا

با دل بي آرزو بر دل گرانم يار را
آه اگر مي بود در خاطر تمنايي مرا

در بساطم سجده شکري ز طاعت مانده است
بس بود از هر دو عالم طاق ابرويي مرا

مي توان بر سرکشان غالب شد از آزادگي
آب با آن منزلت در خاک باشد سرو را

بست طوق بندگي راه نفس بر قمريان
دست تا کي در بغل ز امساک باشد سرو را؟

دار و گير حسن از عشق است در هر جا که هست
طوق قمري حلقه فتراک باشد سرو را

باد با آن سرکشي، يک عاشق سر در هوا
آب يک ديوانه بي باک باشد سرو را

در به روي طالب حق مي شود از ذکر باز
نيست جز اين حلقه ديگر حلقه آن درگاه را

پيش ازين صائب دلم در قيد حب جاه بود
ريشه کن کرد از دل من عشق، حب جاه را

پاي سرعت در ره هموار مي آيد به سنگ
نرم رويي آورد بيرون ز سختي راه را

برندارد وقت خط چشم از عذار گلرخان
هر که در ابر تنک ديده است سير ماه را

مرغ زيرک در قفس صائب دل خود مي خورد
بيش باشد وحشت از دنيا دل آگاه را

قامت خود صائب از بار عبادت حلقه ساز
باز اگر خواهي به روي خود در الله را

در ديار عشق کس را دل نمي سوزد به کس
از تب گرم است اينجا شمع بالين خسته را

با سيه بختي شود آسان ره دور عدم
مي توان طي کرد در شب زود راه خفته را

مهر بر لب زن که مي ريزد نمک در چشم خواب
خنده بي شرمي گلها خزان خفته را

جا به عرش دوش خود دادم سبوي باده را
فرش کردم در ره مي دامن سجاده را

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را
اين سبو از خود برآرد در شکستن باده را

دل به دريا کن که در مهد صدف بحر کرم
ساخت گوهر قطره چشم سحاب افتاده را

چون نگردد عمر کوته، گر چه جاويدان بود
رشته در قبضه صد پيچ و تاب افتاده را؟

چون نپاشد تار و پود جسم را از يکدگر؟
چون کتان در دست و پاي ماهتاب افتاده را