ديوان صائب

با دل روشن، ز نور عاريت مستغنيم
گل فتد از مهر و مه در ديده روزن مرا

گر چه دارم تازه، روي باغ را در بر گريز
نيست چون سرو از تهيدستي دو پيراهن مرا

نيست در کالاي من چون آب روشن پشت و روي
چيست يارب مطلب از زير و زبر کردن مرا؟

با چنين سامان حسن اي غنچه لب انصاف نيست
از براي بوسه اي خون در جگر کردن مرا

من که با ياد تو دنيا را فرامش کرده ام
از مروت نيست از خاطر به در کردن مرا

در بياباني که از نقش قدم بيش است چاه
با دو چشم بسته مي بايد سفر کردن مرا

در گره از نافه نتوان بست موي مشک را
راز عشقم، مي کند بي پرده، پوشاندن مرا

تا به کي گرد خجالت زنده در خاکم کند؟
شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا

جاي من خالي است در وحشت سراي آب و گل
بعد ازين صائب سراغ از گوشه دل کن مرا

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا
شست ياد کوثر از دل آن لب ميگون مرا

خشک مي آيد به چشم سرو چون سوهان روح
ريشه در دل کرد تا آن قامت موزون مرا

گرد کلفت گر به خاطر اين چنين زور آورد
مي دهد در خاک آخر غوطه چون قارون مرا

نان به خون دل شد از تيغ زبان رنگين مرا
ترزباني در گلو شد گريه خونين مرا

شد دو بالا حرص دنياي من از قد دوتا
در فلاخن گشت اين خواب سبک، سنگين مرا

در چمن چون از خمار باده گردم بي قرار
تاک از دست نوازش مي دهد تسکين مرا

من که چون خورشيد از خوانش به قرصي قانعم
مي کشد گردون چرا در خاک و خون چندين مرا؟

ز آب تلخ و شور، روي خود نگرداندم ترش
تا چو گوهر استخوان در بحر شد شيرين مرا

در مذاق من به است از خنده دندان نما
اره گر بر سر گذارد جبهه پرچين مرا

کوهسارم، صرفه نتوان برد در افغان ز من
مي کند تمکين خود، هر کس کند تمکين مرا

پاي گل را مي گرفت از اشک خجلت در نگار
باغبان مي ديد اگر دست نگارين مرا

خورده ام خون، کرده ام تا مشک خون خويش را
در گره چون نافه هيهات است ماند بو مرا

از زبان شکر، نعمت را تلافي مي کنم
آب، چون شمشير، جوهر مي شود در جو مرا

روز روشن مي کند کار نمک در ديده ام
شب ز شکر خواب باشد خط بيزاري مرا

آنچه من در بيخودي و مي پرستي يافتم
حيف از اوقاتي که شد ضايع به هشياري مرا

مرد بي برگ و نوا را کاروان در کار نيست
مي کند چون تيغ، عرياني سپر داري مرا