ديوان صائب

گر چه در ظاهر چو مجنون رو به حي آورده ام
نيست غير از پرده دل محمل ديگر مرا

سوخت تخم من ز برق عشق و دهقان هر نفس
مي فشاند در زمين قابل ديگر مرا

گر چه دل خون شد ز درد عشق صائب کاشکي
در بساط سينه بودي صد دل ديگر مرا

در کف آيينه چون سيماب باشد بي قرار
گر سليمان جا به دست خود دهد مور مرا

گر برون آيد، به خون خود گواهي مي دهد
ناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا

در رگ ابر سيه اميد باران است بيش
يک سر مو نيست بيم از چين ابرويش مرا

سرو بر آيينه ام چون زنگ مي آيد گران
هست در مد نظر تا قد دلجويش مرا

زشت مي آيم به چشم خويش از بي جوهري
در جگر روزي که نبود خارخار خط مرا

گر چه از آزادگانم مي شمارند اهل ديد
رفته است از بار دل چون سرو، پا در گل مرا

مي کند خون در دلم هر ساعت از چين جبين
مي کشد با اره از سنگين دلي قاتل مرا

چون حباب از روي دريا ديده من روشن است
مي زند در چشم، خاک انديشه ساحل مرا

نيست چون قسمت، چه حاصل رزق اگر صد خرمن است؟
باد در دست است چون غربال از حاصل مرا

گر چه چون آيينه خاموشم ز حرف نيک و بد
گرد کلفت روز و شب فرش است در منزل مرا

شوق را عشق مجازي از زمين گيران کند
نيست چون قمري نظر بر سر و پا در گل مرا

با دل پر رخنه خود مي کنم اظهار راز
نيست غير از چاه در روي زمين محرم مرا

نيست در دنبال چشم شور عيش تلخ را
پرده داري مي کند چون کعبه اين زمزم مرا

نيست يک جو خلد را در ديده من اعتبار
حسن گندم گون برد از راه چون آدم مرا

بحر بي پايان چه بال و پر گشايد در حباب؟
دل نکرد از گريه خالي حلقه ماتم مرا

در محيط عشق دارم چون صدف صد خانه خواه
سر فرو نايد به صحرا ابر نيسان مرا

چون علم مي بايدم زد غوطه در درياي تيغ
نيست بر تن گر چه غير از پيرهن جوشن مرا

در بهشت افتاد، هر کس باغ خود از خانه کرد
سينه پر داغ دارد فارغ از گلشن مرا

فکر بي حاصل سرم را در گريبان غوطه داد
رستمي کو تا برآرد زين چه بيژن مرا؟

فتح باب من بود در بستن چشم و دهان
مي شود از روزن مسدود، دل روشن مرا

بي رخ او داغ در زير سياهي مانده اي است
ديده خورشيد اگر صائب شود روزن مرا

نيست از دشمن محابا يک سر سوزن مرا
کز دل سخت است در زير قبا جوشن مرا