ديوان صائب

باد صائب دعوي آزادگي بر من حرام
گر به جز ترک هوس در دل هوس باشد مرا

صحبت من گرم با خونابه نوشان مي شود
چون سهيل اين شوخ چشمي در يمن باشد مرا

بر نمي آيد صدا در گوشه خلوت ز من
بي قراري چون سپند از انجمن باشد مرا

دشمن ناساز را خونين جگر دارم به صبر
مي کنم گل، خار اگر در پيرهن باشد مرا

آنچه چون آيينه دارم در نظر، نقش دل است
از کسي پوشيده و پنهان نمي باشد مرا

نيک و بد يک جلوه چون آيينه دارد در دلم
شکوه از چشم و دل حيران نمي باشد مرا

وحشت آباد جهان شد جنت در بسته ام
تا ز عزلت گوشه مأمن به دست آمد مرا

ساختم در زخم صرف تيره روزان همچو سنگ
خرده چندي که از آهن به دست آمد مرا

دانه اي کز باد دستي صائب افشاندم به خاک
در لباس خوشه و خرمن به دست آمد مرا

چرخ عاجز کش که چون شمع آتشم در جان زده است
چشم دارم بر مزار خويشتن بيند مرا!

منت شمع تجلي مي نهد بر بخت من
کرم شب تابي فلک چون در لگن بيند مرا

چون به خاطر آن دو لعل آبدار آيد مرا
صد بدخشان اشک خونين در کنار آيد مرا

تن به هجران دادن و از دور ديدن خوشترست
من که از خود مي روم چون در کنار آيد مرا

اي که داري خنده بر کوتاه دستي هاي من
باش چنداني که دولت در کنار آيد مرا

نيست بي جا از شفق صائب اگر خون مي خورم
در نفس چون صبحدم تأثير مي بايد مرا

از غلط بخشي کند در کار ارباب هوس
آن لب خوش حرف، دشنامي که مي بايد مرا

مي درخشد از ته هر حلقه روز روشني
در شب زلف است ايامي که مي بايد مرا

حق به دست من بود صائب اگر خون مي خورم
نيست در ميخانه ها جامي که مي بايد مرا

گر چه سيماي خزان دارد رخ چون زر مرا
در سواد دل بهاري هست چون عنبر مرا

آرزويي هر زمان در دل بر آتش مي نهم
آتش بي دود، باشد عيب چون مجمر مرا

بس که ديدم سرد مهري از نسيم نوبهار
باده خون مرده شد چون لاله در ساغر مرا

خرده بيني نيست صائب، ور نه چون خال بتان
يک جهان معني است در هر نقطه اي مضمر مرا

نيست در زندان آب و گل خلاصي از جهات
جذبه اي کو تا برآرد مهره زين ششدر مرا؟

گر به اين عنوان شود ناز خريداران زياد
مي شود آب از کسادي سبز در گوهر مرا

از نصيحت شد ثبات پاي من در عشق بيش
کشتي از باد مخالف شد گران لنگر مرا