ديوان صائب

چند چون آب گهر باشم گره در يک مقام؟
خضر راهي کو، که موج خوش عنان سازد مرا

سايه سروي که من در پاي او آسوده ام
از شکر خواب عدم بيدار مي سازد مرا

نيست در دل حسن را زنگي ز نيل چشم زخم
آب حيوانم، شب ديجور مي سازد مرا

نيست صائب در بساط من به غير از زخم و داغ
همچو مجنون وادي پرشور مي سازد مرا

مي کنم در جرعه اول سبکبارش ز غم
چون سبو هر کس که بار دوش مي سازد مرا

گر چه مي داند نماند برق پنهان در سحاب
آسمان ساده دل خس پوش مي سازد مرا

پيچ و تابي کز خط او در رگ جان من است
جوهر آيينه ادراک مي سازد مرا

صائب از افسردگي خون در رگ من مرده است
کاوش مژگان آن بي باک مي سازد مرا

چون توانم از تماشايش نظر را آب داد؟
آن که رخسارش نگه در چشم تر سوزد مرا

گر چنين خواهد شد از مي عارض او آتشين
خون چو داغ لاله در لخت جگر سوزد مرا

هر مي تلخي که بردم در جواني ها به کار
وقت پيري مايه اشک ندامت شد مرا

دانه اي جز خوردن دل نيست در هنگامه ها
حيف از اوقاتي که صرف دام صحبت شد مرا

در طريقت بار هر کس را نگرفتم به دوش
چون گشودم چشم بينش، بار بر دل شد مرا

شد ز دنيا چشم بستن، جنت در بسته ام
خط کشيدن بر جهان، خط اماني شد مرا

بس که ديدم بي ثباتي از جهان بي وفا
خاک ساکن در نظر آب رواني شد مرا

خرده جاني که در غم صرف کردن ظلم بود
چون گل بي درد خرج شادماني شد مرا

در گذار سيل بودم، داشتم تا خانه اي
از گرانان ترک خان و مان پناهي شد مرا

غير حق کردم فرامش هر چه در دل داشتم
طاق نسيان از دو عالم قبله گاهي شد مرا

تا به کي بند گرانجاني به پا باشد مرا
اين زره تا چند در زير قبا باشد مرا

فکر آب و دانه در کنج قفس بي حاصل است
زير چرخ انديشه روزي چرا باشد مرا

نيستم يک لحظه بي مشق جنون، هر جا که هست
نوخطي پيوسته در مد نظر باشد مرا

باده نتواند برون بردن مرا از فکر يار
دست دايم چون سبو در زير سر باشد مرا

از دل صد پاره، گر صد سال در اين خاکدان
زنده مانم، پاره اي هر سال بس باشد مرا

تا نياسايد نفس از رفتن و باز آمدن
رفتن و باز آمدن در هر نفس باشد مرا

گر چه عمري شد ز مردم خويش را دزديده ام
در سر هر کوچه اي چندين عسس باشد مرا