ديوان صائب

کي شود هر خون فاسد مشک در ناف غزال؟
جز به خون عاشقان رنگين مکن فتراک را

اينقدر در سادگي ها حسن سنگين دل نبود
خط به جوهر ساخت تيغ غمزه بي باک را

شد يکي صد غفلت من صائب از قد دوتا
خواب سنگين شد در آغوش فلاخن سنگ را

غوطه در خون مي دهد دل را فروغ داغ عشق
مي کند خورشيد عالمتاب رنگين سنگ را

يک دل افسرده بي داغ از دم گرمم نماند
در بهار از لاله گردد چهره رنگين سنگ را

بر دل بي رحم جانان بوي گل باشد گران
شيشه در بارست از نازکدلي اين سنگ را

بود اگر زين پيش صائب در گرانخوابي مثل
شد سبک از غفلت من خواب سنگين سنگ را

بي قرار عشق را جز در وصال آرام نيست
مي کند آميزش دريا به تمکين سيل را

عشق مي داند چه بايد کرد با آسودگان
نيست حاجت در خرابي ها به تلقين سيل را

چون شرر بر جان نمي لرزم ز بيم نيستي
ديده ام در نقطه آغاز خود، انجام را

داغ دارد ميکشان را تشنه چشمي هاي من
مي کنم خالي ز مي در دست ساقي جام را

بوسه را در نامه مي پيچد براي ديگران
آن که مي دارد دريغ از عاشقان پيغام را

نيست صائب شنبه و آدينه در کوي مغان
مي کند يکرنگ، مشرب سر به سر ايام را

در دل دريا به ساحل مي تواند پشت داد
هر که گيرد وقت طوفان دامن تسليم را

نيست صائب سرو را فکر خزان و نوبهار
در دل آزاده ره نبود اميد و بيم را

من که در خامي چو عنبر سود خود را ديده ام
نيست ممکن پخته سازد جوش اين دريا مرا

بود از بس بر دل من ديدن مردم گران
شد سبک در ديده کوه قاف چون عنقا مرا

چون الف در بسم گردد محو، باقي مي شود
عمر کوته جاودان شد زان قد رعنا مرا

مي کند با من عداوت در لباس دوستي
بر سر رحم آورد هر کس که محبوب مرا

صبر من در بي قراري ها قيامت مي کند
ورنه مي گيرد ازو خط عاقبت داد مرا

گر چه جا در ديده آن نور نظر دارد مرا
شوق چون خورشيد تابان دربدر دارد مرا

در مسبب گر چه از اسباب رو آورده ام
دل همان از عالم اسباب مي گيرد مرا

مي تپم چون کبک، زير بال و پر شهباز را
دولت بيدار اگر در خواب مي گيرد مرا

در بهاران تازه گردد داغ هر تخمي که سوخت
بيشتر دل از شراب ناب مي گيرد مرا

راه من دايم دو چندان مي شود از کاهلي
در مياه راه، صائب خواب مي گيرد مرا