ديوان صائب

گر چه مي دانم شکايت را در او تأثير نيست
مي کنم خالي دل درد آشناي خويش را

روح پاک من کند پاکيزه گوهر تيغ را
مشک گردد خون من در ناف جوهر تيغ را

خون گرمم گر شود در دل مصور تيغ را
موي آتش ديده گردد زلف جوهر تيغ را

بس که آن بيدادگر در قتل من دارد شتاب
شيون زنجير مي آيد ز جوهر تيغ را

گر شود در کشتن من گرم قاتل، دور نيست
خون گرمم مي کند بال سمندر تيغ را

بس کز آب زندگاني چين ابرو ديده ام
بي محابا مي کشم چون زخم در بر تيغ را

هر کجا آن تيغ ابرو از نيام آيد برون
مي کند بي جوهري در قبضه پنهان تيغ را

هر که مي داند بقاي خويش صائب در فنا
مي شمارد مغتنم چون مد احسان تيغ را

غمزه اش از کشتن عشاق شد در خون دلير
تشنه خون مي کند جان هاي شيرين تيغ را

مي کند آهن دلي، کار فسان با کج نهاد
نيست در خون ريختن حاجت به تلقين تيغ را

از تهي چشمي بود عرض گهر دادن به خلق
ور نه درياها بود در آستين عشاق را

غافلان گر در بقاي نام کوشش مي کنند
ساده از نام و نشان باشد نگين عشاق را

نيست از بخت سيه دل هاي روشن را ملال
هست در ابر ترشرو چهره خندان برق را

مي کند گل، حسن شوخ از پرده شرم و حيا
تيغ بازيهاست در ابر بهاران برق را

هر که را در مغز پيچيده است بوي عقل خام
مي شناسد اندکي قدر گلاب عشق را

هر کسي را هست صائب قبله گاهي در جهان
برگزيدم از دو عالم من جناب عشق را

مي کند گرد يتيمي آب گوهر را زياد
نيست در خاطر غبار از عالم گل عشق را

مي برد در سنگ، لعل از پرتو خورشيد فيض
چشم بستن، از تماشا نيست حايل عشق را

گر چه غير از دل ندارد منزلي اين راه دور
گر به ظاهر پاي رفتارست در گل عشق را

غوطه زد حلاج در خون، اين کمان را تا کشيد
چون کند زه هر گرانجاني کمان عشق را؟

خار و گل يکرنگ باشد در جهان اتحاد
نيست فرق از يکدگر پير و جوان عشق را

هزل و هجو و پوچ نتوان يافت در ديوان من
مي رساند فال نيک من به دولت خلق را

در جواني گر چه فارغ از غم نان نيستند
گردد از قد دوتا اين غم دو چندان خلق را

عقل در اصلاح ما بيهوده مي سازد دماغ
چون جنون دوري از سر مي رود افلاک را؟

حاصل طول امل جز حسرت و افسوس نيست
موج دايم در کمند آرد خس و خاشاک را