ديوان صائب

بوي گل را برگ نتواند ز جولان بازداشت
چون کنم صائب نهان در پرده دل راز را؟

در قيامت کشته ناز تو مي غلطد به خون
برنيايد زود خون از زخم، تيغ تيز را

ننگ کفر من به فرياد آورد ناقوس را
مي کشد ايمان من در خون، لب افسوس را

اين زمان در زير بار کوه منت مي روم
من که مي دزديدم از دست نوازش دوش را

مهر بر لب زن که در خون غوطه (ور هرگز نساخت)
زخم دندان پشيماني لب خاموش را

چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟
يا رب انصافي بده آن خط بازيگوش را

از حباب خود هزاران چشم در هر جلوه اي
مي کند ايجاد دريا تا ببيند خويش را

شعله نيلوفري در محفل قدس است باب
دور کن اينجا ز خود دود و شرار خويش را

يا خم مي، يا سبو، يا خشت، يا پيمانه کن
بيش ازين در پا ميفکن خاکسار خويش را

نيست صائب قول را بي فعل در دل ها اثر
بر نصيحت چند بگذاري مدار خويش را؟

شد چو داغ لاله خاکستر نفس در سينه ام
تا ز خون چون لاله پر کردم اياغ خويش را

چون شوم با خار و خس محشور در يک پيرهن؟
من که مي دزدم ز بوي گل دماغ خويش را

بيش ازين صائب نمي آيد ز من اخفاي عشق
چند دارم در ته دامن چراغ خويش را؟

از سياهي شد جهان بر چشم داغ من سياه
چند دارم در ته دامن چراغ خويش را؟

گر چه يک دل گرم از گفتار من صائب نشد
همچنان در فکر مي سوزم دماغ خويش را

وقت رفتن نيست در دنبال چشم حسرتش
هر که پيش از خود فرستاده است مال خويش را

کاش وقت آمدن واقف ز رفتن مي شدم
تا چو ني در خاک مي بستم ميان خويش را

چون شرر بشمر به دامان عدم، آسوده شو
در گره تا چند داري نقد جان خويش را

سوختم، چند از حجاب عشق دارم زير لب
چون الف در بسم پنهان مد آه خويش را؟

تا کي از تر دامني در پرده باشي چون حباب؟
مي توان کردن به آهي پاک، راه خويش را

تا قد موزون او را در خرام ناز ديد
کبک از حيرت فرامش کرد راه خويش را

شبنم بيگانه اي اين غنچه را در کار نيست
تر مکن از باده لعل جانفزاي خويش را

آه و دودش سنبل و ريحان جنت مي شود
در دل هر کس که سازي گرم جاي خويش را

گر به اين سامان خوبي روي در مصر آوري
ماه کنعان رو نما سازد بهاي خويش را

بعد ازين آيينه را بر طاق نسيان مي نهي
گر ببيني در دل پاکم صفاي خويش را