ديوان صائب

خال او در پرده خط همچنان دل مي برد
از اثر، شب نيست مانع اختر مسعود را

چرخ آهن دل ز سوز دردمندان فارغ است
نيست در مجمر سرايت آه و دود عود را

مي توانم عاشقان را کرد خونها در جگر
پاک اگر سازي به خاکم تيغ خون آلود را

تشنگي در خواب ممکن نيست کم گردد ز آب
نيست سيرابي ز خون آن چشم خواب آلود را

حلقه خط، چشم حيران شد به دور عارضش
آه ازين آتش که در زنجير دارد دود را

خط آزادي است از اهل طمع، بي حاصلي
عقده پيوند در دل نيست سرو و بيد را

کاش بند حيرتي بر دست گلچين مي گذاشت
آن که مي بندد به روي من در گلزار را

مي کند از طوق قمري دام ها در خاک، سرو
تا به دام آرد مگر آن سرو خوش رفتار را

در بهاران پوست بر تن پرده بيگانگي است
يا بسوزان، يا به مي ده جبه و دستار را

خلق در مهد زمين از خواب غفلت مانده اند
ور نه گهواره است زندان مردم بيدار را

به که طفل اشک خود را رخصت بازي دهم
چند دارم در گره اين اختر سيار را

داد سيل گريه من غوطه در گل بحر را
گوهر از گرد يتيمي کرد ساحل بحر را

همت سرشار از بي سايلي خون مي خورد
کز گهر باشد هزاران عقده در دل بحر را

عشق دريا دل نمي انديشد از زخم زبان
کي خلد در دل خس و خاشاک ساحل بحر را

چرخ عاجز کش چرا در خاک و خونم مي کشد؟
پاي من دست حمايت بود دايم مور را

شکوه مهر خاموشي مي خواست گيرد از لبم
ريختم در شيشه باز اين باده پر زور را

پا منه بيرون ز حد خويش تا بينا شوي
نيست حاجت با عصا در خانه خود کور را

در گذر از چشم بوسيدن که شد دور از کمان
تير تا بوسيد چشم حلقه زهگير را

نيست ممکن صائب از دل عقده غم وا شود
ناخني تا هست در کف پنجه تدبير را

حالت فرهاد و کارش روشن است از جوي شير
مي توان در زخم ديدن جوهر شمشير را

مور چون در خرمن افتد دست و پا گم مي کند
نيست ممکن سير ديدن حسن عالمگير را

شد زبان شکر از سوداي او رگ در تنم
نيست از زندان يوسف شکوه اي زنجير را

تير کج صائب همان بهتر که باشد در کمان
از جگر بيرون مياور آه بي تأثير را

بخت خواب آلوده اي دارم که در خونريز من
مي شود جوهر رگ خواب گران شمشير را

مي زند ناخن به دل هر چند هر سازي که هست
دست ديگر در خراش دل بود آواز را