ديوان صائب

چهره ات در خواب خندان تر ز بيداري بود
گريه شادي است کار شمع بر بالين ترا

هر که را دستي بود در حل و عقد مشکلات
بر زبان چون شانه دارد حرف گيسوي ترا

تا هوا ابر و چمن پر گل بود، از زهد خشک
آدمي در چار ديوار قفس باشد چرا

تا تواند ترک تن کرد آدمي با اين شعور
زنده چون کرم بريشم در کفن باشد چرا

تا دل پرخون تواند شد ز غربت نامدار
چون عقيق از ساده لوحي در يمن باشد چرا

دل به همت ميتواند چون برون آمد ز پوست
همچو خون مرده در زندان تن باشد چرا

چون ز شبنم گوش گل صائب ز سيماب است پر
بلبل خوش نغمه ما در چمن باشد چرا

غير حق را مي دهي ره در حريم دل چرا؟
مي کشي بر صفحه هستي خط باطل چرا

خنده کردن رخنه در قصر حيات افکندن است
مي شوي از هر نسيمي همچو گل خندان چرا

نان جو خور، در بهشت سير چشمي سير کن
مي خوري خون از براي نعمت الوان چرا

زود در گل مي نشيند کشتي سنگين رکاب
چارپهلو مي کني تن را، ز آب و نان چرا

در طلب سستي چو ارباب هوس کردن چرا؟
راه دوري پيش داري، رو به پس کردن چرا

شکر دولت سايه بر بي سايگان افکندن است
اين هماي خوش نشين را در قفس کردن چرا

جوش گل هر غنچه را منقار بلبل مي کند
در بهار زندگي از ناله بس کردن چرا

در ره دوري که برق و باد را سوزد نفس
خواب آسايش به اميد جرس کردن چرا

فوت شد گر از تو دنيا، دشمني در خاک رفت
دست بر دست از سر افسوس ماليدن چرا

دست افسوسي است هر برگي که مي رويد ز شاخ
در چنين ماتم سرايي، هرزه خنديدن چرا

(عمر چون باد بهاري دامن افشان مي رود
در ميان خار و خس چون گل نخنديدن چرا)

صادقان را بهر روزي زحمتي در کار نيست
کز تنور سرد، گرم آيد برون نان صبح را

گر چه در ابر سفيد اميد باران کمترست
فيض مي بارد ز سيما همچو باران صبح را

ساده لوحي بين که مي خواهم شکار من شود
حلقه چشمي که در دام آورد صياد را

صائب از روي ارادت هر که تن در کار داد
مي کند دست نوازش سيلي استاد را

يک ره اي آتش به فرياد سپند من برس
در گره تا چند بندم ناله و فرياد را

چشم در صنع الهي باز کن، لب را ببند
بهتر از خواندن بود، ديدن خط استاد را

چشم حيران ساخت رويش خط مشک اندود را
آه ازين آتش که در زنجير دارد دود را