ديوان صائب

از شکايت نيست گر آهي کشم در زير تيغ
گرد مي خيزد به هر جا مي فشاني آب را

مي پرستي مي رساند خانه تن را به آب
در عمارت ره مده تا مي تواني آب را

از شکستن مي شود پوشيده در دل راز عشق
پاره کردن مي کند سربسته اين مکتوب را

سينه اش از باده لعلي بدخشان مي شود
هر که سازد چون سبو در خواب بالين دست را

بس که از دل هاي خونين است زلفش مايه دار
مي کند در هر سراسر، شانه رنگين دست را

چشم بي شرم تو سيري را نمي داند که چيست
در تلاش رزق تا حرص مگس باشد ترا

چون شرر در سنگ، بي برگي ترا دارد ضعيف
مي شوي سرکش اگر يک مشت خس باشد ترا

اهل دين را مي برد از راه، زلف کافرت
در بغل چون رشته گيرد سبحه زنار ترا

نيست چون بال و پري تا گرد سر گردم ترا
از ته دل گرد سر در هر نظر گردم ترا

يک کمر بسته است در ملک سليمان کوه قاف
من چه مورم تا سزاوار کمر گردم ترا

هر که در هر جا شود گويا به ذکر خير تو
گرد سر چون سبحه از صد رهگذر گردم ترا

سخت مي خواهم که در آغوش تنگ آرم ترا
هر قدر افشرده اي دل را، بيفشارم ترا

عمرها شد تا کمند آه را چين مي کنم
بر اميد آن که روزي در کمند آرم ترا

از لطافت گر چه ممکن نيست ديدن روي تو
رو به هر جانب که آرم در نظر دارم ترا

مي شود نيلوفري از برگ گل اندام تو
من به جرأت در بغل چون تنگ افشارم ترا؟

گر چه نگذارد کمان از خانه خود پا برون
قامت خم ساخت در پيري سبک جولان ترا

صبح زد از خنده رويي غوطه در خون شفق
تا چه گلها بشکفد از چهره خندان ترا

حلقه ها در گوش سرو از طوق قمري مي کشد
گر به گلشن ره فتد سرو خرامان ترا

تشنگي در خواب ممکن نيست کم گردد ز آب
نيست صبر از خون عاشق چشم فتان ترا

پاي خود چون کوه پيچيده است در دامن ز شرم
ديده تا کبک دري سرو خرامان ترا

دارد از تمکين پا بر جاي خود در پيچ و تاب
گوي سيمين ذقن زلف چو چوگان ترا

بس که سيراب است دامانت ز خون عاشقان
جوي خون گردد، زنم گر دست در دامن ترا

آه مظلومان چه سازد با تو اي بيدادگر؟
کز دل سخت است در زير قبا جوشن ترا

پيش از ان کز خون بلبل غنچه گردد شير مست
بود در گهواره دست از خون ما رنگين ترا

در سواري مي توان گل چيد از بالاي تو
مي کند چون رشته گلدسته رعنا زين ترا