ديوان صائب

مي فتد در رشته جان چاک بي تابي مرا
تار زلفش را چو از هم شانه مي سازد جدا

از فشردن غوطه در درياي وحدت مي زند
گر چه از هم بند بند نيشکر باشد جدا

تا نگردد پخته، دل عضوي است از اعضاي تن
کي ز برگ خويش در خامي ثمر باشد جدا؟

در گذر از قرب شاهان عمر اگر خواهي، که خضر
يافت عمر جاودان تا شد ز اسکندر جدا

مي کند روز سيه بيگانه ياران را ز هم
خضر در ظلمات مي گردد ز اسکندر جدا

زندگي را بي حلاوت مي کند موي سفيد
شير در يک کاسه اينجا باشد از شکر جدا

بعد عمري گر برآرم سر ز کنج آشيان
مي شود تيغ دودم در کشتنم هر پر جدا

قطره در انديشه دريا چو باشد، عين اوست
نيست مسکن دل به دوري گردد از دلبر جدا

نان جو خور، در بهشت جاودان پاينده باش
کز بهشت از خوردن گندم شده است آدم جدا

مستي و مخموري از هم گر چه دور افتاده اند
نيست در چشم تو مستي و خمار از هم جدا

يک دل صد پاره آيد عارفان را در نظر
گر چه باشد برگ برگ لاله زار از هم جدا

چند باشيم از حجاب عشق و استغناي حسن
در ته يک پيرهن، ما و نگار از هم جدا؟

گر دو بي نسبت به هم صد سال باشند آشنا
مي کند بي نسبتي در يک زمان از هم جدا

در نگيرد صحبت پير و جوان با يکدگر
تا به هم پيوست، شد تير و کمان از هم جدا

تا چو زنبور عسل در چشم هم شيرين شوند
به که باشد خانه هاي دوستان از هم جدا

در خموشي حرفهاي مختلف يک نقطه اند
مي کند اين جمع را تيغ زبان از هم جدا

زود مي پاشد ز هم جمعيت بي نسبتان
دانه را از کاه در خرمن کند دهقان جدا

مي رسد هر دم مرا از چرخ آزاري جدا
مي خلد در ديده من هر نفس خاري جدا

مي کند هر لحظه ويران تر مرا تعمير عقل
شور سيلاب است در ويرانه ام مهتاب را

در صفاي سينه خود سعي کن تا ممکن است
صاف اگر با خويش خواهي سينه احباب را

نيست درمان مردم کج بحث را جز خامشي
ماهي لب بسته خون در دل کند قلاب را

مي توان در زلف او ديدن دل بي تاب را
پرده پوشي چون کند شب گوهر شب تاب را

صبح هر روز از شفق صد کاسه خون بر سر کشد
تا در آغوش آورد خورشيد عالمتاب را

نشأه صرف از مي ممزوج مي باشد بيشتر
آب در شير از مي روشن مکن مهتاب را

مي کند بر خود فضاي خلد را زندان تنگ
هر که در مستي رعايت مي کند آداب را