کشکول شيخ بهايي

هست مرد تيره دل در صورت اهل صفا
چون زن هندو که از جنس سفيدش چادر است

سفله را منظور نتوان داشتن کان خوبروست
ميخ را در ديده نتوان کوفتن کان از زر است

نيکي آموز از همه، از کم زخود آخر چه عيب
راستي در جدول زرگر زچوبين مسطر است

چاره در دفع خواطر صحبت پير است و بس
رخنه بر يأجوج بستن خاصه ي اسکندر است

در جواني سعي کن گر بي خلل خواهي عمل
ميوه بي نقصان بود گر از درخت نوبر است

شاهان اسماعيليه که در رودبار و قهستان حکومت کردند. هشت تن بودند ...

من از تو مثل گشتم و يعقوب زيوسف
در هيچ زمان مهر و وفا ننگ نبوده است

... ناميده اند که مردمان در آن روز بهر نماز گرد شوند. ...

... پرسيد، چه گوئي در اين که ازدواج کنم يا نکنم؟ گفت: هر کدام که ...

شب در آن کو بوده ام گرمست خاک از آتشم
پا منه از خانه بيرون انتظارم گو بکش

صدق محبت مي کند در چشم مجنون توتيا
هر خاک کان باد صبا از کوي ليلي مي برد

اي شيخ اين آلوده را در سلک پاکان جا مده
کاين رندي من عاقبت ناموس تقوي مي برد

بپذير عذرم چون کنم بي طاقتيها در غمت
گر کوه باشد جان من اين حسنش از جا مي برد

پهلو بس است لوح و ني بوريا قلم
در شرح رنج شب که زبي بستري تر است

به ناز گفتي؟ فلان کجائي؟ چه بود حالت در اين جدائي؟
مرضت شوقا و مت شوقا فکيف اشکو اليک شکوي

خار ار چه جان بکاهد، گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخي من در جنب ذوق مستي

دست در حلقه ي آن زلف دو تا نتوان کرد
تکيه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

آن دم که دل به عشق دهي خوش دمي بود
در کار خير حاجت هيچ استخاره نيست

ما را به منع عقل مترسان و مي بيار
کاين شحنه در ولايت ما هيچ کاره نيست

زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نيست
در حق ما هر چه گويد جاي هيچ اکراه نيست

بر در ميخانه رفتن کار يک رنگان بود
خود فروشان را به کوي مي فروشان راه نيست

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين
اگر در وقت جان دادن تو باشي شمع بالينم

گذشت عمر تو در فکر نحو و صرف و معاني
بهائي ازتو بدين نحو صرف عمر بديع است

دجله را امسال رفتاري عجيب مستانه بود
پاي در زنجير و کف بر لب مگر ديوانه بود

... چنان است که زن در چهار چيز پس تر از مرد بود: سن، قد، ثروت و نسب ...