167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
کشکول شيخ بهايي
هر گاه در دل بگذري، اشکم زدامان بگذرد
آه کسان که بهر تو در خون نشسته اند
که مرگ از تلخي آن گرد جان من نمي گردد
کز لب گشودنت به من آزار مي رسد
يک گام زخود برون نه و راه ببين
واعظ به گوشه اي بنشين، اين فسانه چيست؟
خجلت بود درويش را بيگه چو مهمان در رسد
ورنه چه منت جان من فردا چو فرمان در رسد
اي عمر چندان صبر کن کان سست پيمان در رسد
در دامنش آويز که با وي خبري هست
آنچه در جام و سبو دارم، مهيا آتش است.
برگ گلي نچيدم و زخمي خار و خس شدم
کنون ميميرم و از من تب زنار مي ماند