گزيده غزليات شهريار

اکنون گلي است زرد ولي از وفا هنوز
هر سرخ گل که در چمن آيد گياهش است

در گوشه هاي غم که کند خلوتي به دل
ياد من و ترانه من تکيه گاهش است

هنوز خون به دل از داغ لاله ام ساقي
به غير خون دلم باده در پياله مريز

مي نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق
اما که در اين ميکده غم نوشتر از من

آخر چه گلابي است به از اشک من اي گل؟
ديگي نه در اين باديه پرجوشتر از من

آن سروناز هم که به باغ ارم در است
فرد و فريد هست و ليکن فريده نيست

بکاهي شب به شب چون ماه و در چاه محاق افتي
اگر با تاج خورشيدي وگر بر تخت افلاکي

شبي بود و شبابي و صبا در پرده ماهور
به جادو پنجگي راه عراقي ميزد و راکي

بي تو اي دل نکند لاله به بار آمده باشد
ما در اين گوشه زندان و بهار آمده باشد

نکند بي خبر از ما به در خانه پيشين
به سراغ غزل و زمرمه يار آمده باشد

لاله خواهم شدنش در چمن و باغ که روزي
به تماشاي من آن لاله عذار آمده باشد

نسيم زلف تو پيچيده بود در سر و مغزم
خمار و سست ولي سخت بي قرار تو بودم

خزان عشق نبيني که من به هر دمي اي گل
در آرزوي شکوفائي و بهار تو بودم

چو لاله بود چراغم به جستجوي تو در دست
ولي به باغ تو دور از تو داغدار تو بودم

اين همه جلوه و در پرده نهاني گل من
وين همه پرده و از جلوه عياني گل من

شور عشقي که نهفته است در اين ساز غزل
عشوه ها مي دهد از پرده شهناز به من

زين خوشترت کجا خبري در زند که دوست
سر بي خبر به ما زد و از ما خبر گرفت

کلاه بفکن و بر خاک نه سر نخوت
که مهر و ماه بر اين در سران بي کلهند

به روز حشر اگر اختيار با ما بود
بهشت و هر چه در او از شما و يار از من

به خاک من گذري کن چو گل گريبان چاک
که من چو لاله به داغ تو خفته ام در خاک

هر سحر ياد کز آن زلف و بناگوش کنيم
روز خود با شب غم دست در آغوش کنيم

نوجوانان وطن بستر به خاک و خون گرفتند
تا که در بر شاهد آزادي و قانون گرفتند

خرم آن مردان که روزي خائنين در خون کشيدند
زان سپس آن روز را هر ساله عيد خون گرفتند

ديوان شيخ بهايي

در راه عشق اگر سر، بر جاي پا نهاديم
بر ما مگير نکته، ما را ز دست مگذار

به هر ديار که آيي، حکايتي شنوي
به هر کجا که روي، ذکر من بود در کار